Po wczorajszej informacji o uruchomieniu przez MEN portalu wymiany opinii „Nasza Edukacja” pora na przekazanie Naszym Czytelnikom informacji sprzed kilku dni, a konkretnie z soboty 20 czerwca. Otóż to wtedy, podczas Konwencji Platformy Obywatelskiej, premier Rządu i szefowa tej partii – Ewa Kopacz w swym przemówieniu powiedziała m.in.:
Przedstawiam wam dzisiaj bardzo krótko zespół programowy. Przygotuje on nowy program. Program, który będzie szeroko konsultowany z Polakami, także za pośrednictwem Internetu. Zaproponuję teraz dziesięć najbardziej priorytetowych obszarów.
[…] Polska szkoła – polska szkoła jest znacznie lepsza niż jeszcze 8 lat temu. Musimy jednak skończyć z tym, że ważne umiejętności zdobywa się na zajęciach dodatkowych i płatnych. Zapewnimy uczniom darmowe podręczniki. Ale nie wierzę w edukację bez kultury. Nie ma postępu społecznego bez udziału kultury. Temu zespołowi będzie liderowała pani Zofia Ławrynowicz.
Źródło: www.platforma.org/aktualnosc/
Miejmy nadzieję że te dwa wydarzenia pozostają ze sobą w związku przyczynowo-skutkowym i że pani poseł Ławrynowicz będzie korzystała z opinii zgłaszanych na portal „Nasza Edukacja”. Bo gdyby tak się nie stało i miałaby ona przygotować swojej partii (i jej wyborcom, a w przypadku wygranej – nam wszystkim) ów program wyłącznie w oparciu o swe osobiste kompetencje, to czas się bać…
Oto kilka informacji o pani poseł Zofii Ławrynowicz:
Ministerstwo Edukacji na swej stronie internetowej ogłosiło dzisiaj uruchomienie specjalnego portalu „Nasza Edukacja” [www.naszaedukacja.men.gov.pl ]. W intencji jego twórców ma on stać się forum debaty o przyszłości polskiej edukacji. Oto obszerne fragmenty komunikatu o tym przedsięwzięciu:
– Nauczyciele, rodzice, uczniowie, samorządowcy, przedstawiciele trzeciego sektora – wszystkich Was zachęcamy do wzięcia udziału w debacie o przyszłości polskiej edukacji. To dla Was uruchamiamy portal „Nasz Edukacja” – mówi minister Joanna Kluzik-Rostkowska. – Zależy nam, aby wszyscy, którzy tworzą szkołę bądź na sercu leży im przyszłość naszej edukacji, wzięli udział w tej ogólnopolskiej dyskusji – dodaje szefowa MEN.
Portal to miejsce, gdzie mogą skonfrontować się różne głosy, osoby o różnych poglądach. Toczone tam dyskusje, ich efekty wypracują program III Kongresu Polskiej Edukacji, który odbędzie się w ostatni weekend sierpnia (29-30.08) w Katowicach.
Tegoroczny egzamin gimnazjalny był przeprowadzany od 21 do 23 kwietnia 2015 r. Składał się z trzech części. W części pierwszej – humanistycznej – gimnazjaliści rozwiązywali zadania z historii i wiedzy o społeczeństwie oraz z języka polskiego (w dwóch odrębnych arkuszach), a w części drugiej – matematyczno-przyrodniczej – zadania z przedmiotów przyrodniczych: biologii, chemii, fizyki i geografii oraz z matematyki (również w dwóch odrębnych arkuszach). W trzeciej części egzaminu uczniowie rozwiązywali zadania z wybranego języka obcego nowożytnego albo tylko na poziomie podstawowym, albo na poziomie podstawowym i rozszerzonym.
Wstępne informacje o wynikach tegorocznego egzaminu gimnazjalnego, przygotowane przez Centralną Komisję Egzaminacyjną – TUTAJ
Rozkłady wyników uczniów i parametry statystyczne rozkładu wyników są dostępne – TUTAJ
Wyniki egzaminu gimnazjalnego w zależności od lokalizacji szkoły – TUTAJ
Wyniki egzaminu gimnazjalnego na skali centylowej – TUTAJ
Źródło: www.men.gov.pl
Wyniki egzaminów gimnazjalnych w szkołach woj. łódzkiego – TUTAJ
Relacja o wynikach egzaminu gimnazjalnego w TV TOYA
Za tydzień nie będę miał wyboru: wiodącym tematem felietonu powinien być koniec roku szkolnego, jego konteksty i konsekwencje. A póki co – w ramach remanentu minionego tygodnia – podzielę się z Wami Sz. Czytelnicy tym, co mi „zalega” od poniedziałku: refleksjami, jakie, nie po raz pierwszy, towarzyszyły mi podczas mojej obecności na XXIX Podsumowaniu Ruchu Innowacyjnego – dorocznym „Święcie Dowartościowania” wszystkich jego głównych aktorów: wyróżnianych statuetkami i certyfikatami nauczycieli, dyrektorów szkół, ale także reprezentantów „otoczenia edukacji” – honorowanych za działalność wspierającą placówki oświatowe przedsiębiorców, naukowców, dziennikarzy, liderów społeczności lokalnych, stowarzyszeń i fundacji, a nawet policjantów, artystów i performerów, ale też jego organizatorów – z dyrektorem ŁCDNiKP – mgr inż. Januszem Moosem na czele.
Podczas, także już tradycyjnego, poczęstunku w Sali Jadalnej, zagadnęła mnie jedna z pracownic Centrum o opinię o tegoroczne Gali. Gdy odpowiedziałem, że „Jak zwykle, przerost formy nad treścią!” – spotkałem się z jej gwałtownym protestem i musiałem wysłuchać argumentów, jak to te uroczystości przeżywają nauczyciele, którzy otrzymują na owych galach certyfikaty, gdyż najczęściej jest to pierwsze takie publiczne uznanie ich codziennej, niedocenianej dotąd, pracy.
To prawda, ale jakże smutna to prawda. Bo to trochę jak z tym spragnionym na pustyni, który raduje się tym, że mógł się napić trzy łyki racjonowanej wody… Smutna, gdyż powodem do ich dumy i zadowolenia jest ta krótka chwila, podczas której dyrektor Moos wyczyta ich nazwisko, dorzuci kilka słów „za co” (bo obszerne uzasadnienie, zawierające opis ich osiągnięć, poznała jedynie kapituła, wyrokująca na tej podstawie o zakwalifikowaniu do określonej kategorii certyfikatów) i gdy przedstawiciele Władzy wręczą „ramkę z laurką”, trębacze zagrają sygnał i otrzymają różę. I jeszcze (jeśli ktoś ze szkoły jest obecny), gdy fotoreporterzy uwiecznią ten moment na zdjęciu.
Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty zaprasza na kolejny Międzynarodowy Kongres Kadry Kierowniczej Oświaty, to znaczy dyrektorów szkół i przedszkoli, pracowników nadzoru pedagogicznego i zarządzających oświatą na poziomie centralnym i lokalnym. Kongres odbędzie się w dniach 23 – 25 września we Wrocławiu, w Centrum Kongresowym Politechniki Wrocławskiej.
Organizatorzy szacują, że podobnie jak w latach poprzednich udział w Kongresie weźmie ok. 1000 uczestników, w tym goście zagraniczni, przedstawiciele Sejmowej Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, Ministerstwa Edukacji Narodowej, instytucji i organizacji oświatowych państw Unii Europejskiej.
Ważnym tematem tegorocznych spotkań będą pomysły na szkołę, inspiracje, przykłady praktyki kreatywnych dyrektorów i liderów. Przewiduje się ok. 40 wykładów, debat i szkoleń.
Więcej o zamiarach programowych organizatorów można przeczytać na stronie OSKKO. Można tam także pobrać Kartę Zgłoszenia.
Portal oswiata.abc.com w artykule „Zajęcia praktyczne u przedsiębiorców wkrótce na nowych zasadach”, że poinformował, że MEN przekazało do konsultacji społecznych projekt rozporządzenia zmieniającego rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu. Ma on poprawić warunki współpracy przedsiębiorców ze szkołami.
Foto: www.zss-lodz.pl
Uczniowie Zespołu Szkół Samochodowych w Łodzi na praktyce w firmie Wifama-Prexer
Dookreśli m.in., jaką formę mają mieć zajęcia praktyczne organizowane przez pracodawców oraz jakie umiejętności mają na nich zdobyć uczniowie. Ułatwi także życie pracodawcom, wskazując, że podstawę prawną odbywania zajęć praktycznych u pracodawców w ramach dualnego systemu kształcenia może stanowić zarówno umowa o pracę w celu przygotowania zawodowego, zawarta pomiędzy młodocianym pracownikiem i jego rodzicem a pracodawcą, jak również umowa o praktyczną naukę zawodu, zawarta pomiędzy dyrektorem szkoły a pracodawcą przyjmującym uczniów na praktyczną naukę zawodu.
Źródło: www.oswiata.abc.com.pl
Lektura „Uzasadnienia”, materiału dołączonego do projektu, dostarcza – m.in. – informacji o przyczynach, dla których dokonuje się tych zmian:
Wczorajsza „Gazeta Wyborcza” zamieściła artykuł Agnieszki Urazińskiej, informujący o bezprecedensowym wydarzeniu, jakim była interwencja wójta (Henryk Gajda) – nie Pabianic, jak tam napisano, a gminy Pabianice, u dyrektora gimnazjum we wsi Piątkowisko, w konsekwencji której jego dyrektor – Mirosław Młynarczyk – usunął ze szkolnego korytarza plakaty, wykonane przez uczniów miejscowego gimnazjum w ramach kampanii, której nadali nazwę „Stop dyskryminacji”. Jak można się dowiedzieć z lektury tego artykułu ów wójt poczuł się w obowiązku zapobiec demoralizacji nieletnich, bo dostał sygnał od radnych, iż treści na tych plakatach nie spodobały się przedstawicielom Organizacji Narodowo-Demokratycznej z Pabianic.*/
Oto fragment tego artykułu:
– Po wystawie niektórzy wyzywają nas od pedałów. To tylko znaczy, że była potrzebna – mówią gimnazjaliści z Piątkowiska pod Łodzią, którzy zrobili wystawę o tolerancji. Po interwencji narodowców z ONR i wójta Pabianic, dyrektor szkoły zdjął wszystkie plakaty uczniów o tematyce dyskryminacji i homofobii.
Zaczęło się od szkolnego projektu o równości wyznań i przekonań, czyli warsztatów, pogadanek i prac plastycznych. Z tego powodu małe gimnazjum w wiosce Piątkowisko pod Łodzią kontrolują teraz przedstawiciele kuratorium oświaty, a wójt każe zdjąć plakaty. […]
Cały artykuł „Gimnazjaliści robią wystawę o tolerancji…” – TUTAJ
Źródło: www.wyborcza.pl
*/ Problem w tym, że organizacja o takiej nazwie (przynajmniej legalnie) nie działa w Pabianicach
Powstała niedawno Fundacja „Błękitnia” przystąpiła do realizacji swego pierwszego projektu, który nazwany został „Żywiołowe Ekoskwerki”. Jest on skierowany głównie do osób starszych, ale także do ich rodzin, ich sąsiadów i znajomych, zamieszkujących północny fragment „Starego Polesia” czyli rejon ulic: Legionów, Cmentarnej, Mielczarskiego, Gdańskiej, Św. Jerzego, Pogonowskiego, Żeligowskiego i Żeromskiego.
W tej okolicy brakuje terenów zielonych, gdzie ludzie mogliby wspólnie spędzać czas. Tworzone w ramach projektu Ekoskwerki mają więc pełnić rolę „ławeczki”, na której można przysiąść w niedużej odległości od domu i porozmawiać z kimś znajomym, lub dopiero poznanym.
Głównym celem projektu jest wspólne przekształcenie w twórczy sposób czterech wybranych, „zapomnianych” i niewykorzystywanych przez beneficjentów miejsc w ekoskwerki i zniwelowanie procesu degradacji tych obszarów oraz zwrócenie uwagi na możliwość wtórnego i utylitarnego wykorzystania odpadów. Wspólne tworzenie skwerków daje możliwość współuczestniczenia w
Każdy ekoskwerek będzie nawiązywał do jednego z czterech żywiołów: Ziemi, Ognia, Wody i Powietrza.
cze
17
Rekomendujemy Naszym Czytelnikom publikację „Wychowawcze i społeczno-kulturowe kompetencje współczesnych nauczycieli. Wybrane konteksty” pod red. Jacka Pyżalskiego. Oto, dla zachęty, fragment wstępu do niej:
Monografię otwiera tekst dotyczący globalizacji (Agnieszka Cybal-Michalska, Tomasz Gmerek) wskazujący makroprocesy, które tylko z pozoru dalekie są od perspektywy indywidualnej funkcjonowania młodych ludzi. W drugim tekście Zbyszko Melosik kieruje uwagę na kulturę popularną i te jej czynniki, które przekładają się na procesy socjalizacyjne, a także na kontekst jej zderzenia z pedagogiką. W kolejnym tekście Agnieszka Gromkowska-Melosik akcentuje te wymiary kultury popularnej, które dotyczą powstawania popkulturowych ikon i idoli, oraz przedstawia, w jaki sposób wpływają one na kształtowanie tożsamości młodzieży. W czwartym tekście Michał Klichowski wybiega w przyszłość (wskazując, że zaczyna się ona już dziś). Autor analizuje, w jakim stopniu rozwój technologii, w tym tej spersonalizowanej i potencjalnie coraz bardziej zintegrowanej z ludzkim organizmem, może wpływać na edukację. Stanisław Dylak analizuje jedną z odpowiedzi praktycznych na rzeczywistość coraz bardziej wypełnionego technologiami informacyjno-komunikacyjnymi świata. Odpowiedzią tą ma być kształcenie wyprzedzające, które w dużym stopniu wyszło już poza obszar rozważań jedynie teoretycznych. W tekście szóstym analizuję wraz z Jakubem Kołodziejczykiem działania nauczycieli podejmowane w obliczu sytuacji trudnych wychowawczo, bliżej przyglądając się tym aspektom wspomnianej problematyki, które istotne są dla praktyki szkolnej. Nauczycielki Polskiej Szkoły w Reykjaviku (Donata Honkowicz-Bukowska, Katarzyna Rabęda, Monika Sienkiewicz) wybrały analizę istotnych praktycznych rozwiązań wychowawczych islandzkiej szkoły, które okazują się skuteczne, szczególnie w obszarze profilaktyki przemocy rówieśniczej. Z kolei w tekście ósmym Mateusz Marciniak i Ewa Karmolińska-Jagodzik dokonują syntetycznego przeglądu dotychczasowego dorobku badawczego i naukowego z zakresu profilaktyki uzależnień od substancji psychoaktywnych w szkole – wskazując na istotne dla tej profilaktyki aspekty. Kolejny tekst (Tomasz Przybyła, Mariusz Przybyła) rozszerza problematykę uzależnień o jedno z tzw. uzależnień behawioralnych – uzależnienie od nowych technologii komunikacyjnych. Wreszcie Sylwia Jaskulska i Wiesław Poleszak zajęli się tematem wykluczenia z grupy rówieśniczej, które – choć traktowane jako przejaw relacyjnej agresji rówieśniczej – bywa niezauważane i niedoceniane w codziennej pracy wychowawczej. Wykluczenie dotyczy często młodych ludzi ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, dlatego tak ważny jest pomysł wychowawczy i metodyka pracy w grupie zróżnicowanej, którą w swoim tekście opisują Iwona Chrzanowska i Beata Jachimczak. Kolejne dwa teksty (Ewa Solarczyk-Ambrozik, Małgorzata Rosalska) podejmują problematykę planowania kariery i doradztwa zawodowego zarówno w ujęciu modelowym, jak i bardzo bliskim realiom codzienności. Drugi tekst Agnieszki Gromkowskiej-Melosik wprowadza w problematykę zaburzeń odżywiania, głównie w ujęciu kulturowym. Tom zamyka tekst Waldemara Segieta, dotyczący tego samego problemu, ale przedstawionego w wymiarze pedagogicznym.
Jako redaktor publikacji chciałbym, aby książka ta okazała się przydatna zarówno tym osobom, które zajmują się naukowo wychowaniem, jak i tym spośród praktyków, którzy do codziennej pracy potrzebują pogłębionego spojrzenia na sytuację współczesnej młodzieży i wyzwania wychowawcze z nią związane.Jednocześnie serdecznie dziękuję Grantodawcy, Operatorowi programu – Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji, a także Autorom z Polski i Islandii, Recenzentowi – profesorowi Bogusławowi Śliwerskiemu oraz wszystkim osobom, które pracowały nad edytorską stroną niniejszej publikacji, za ich zaangażowanie i wkład pracy.
Jacek Pyżalski
Książka dostępna jest bezpłatnie w internecie – TUTAJ
Wczoraj, t.zn. 15 czerwca, jak co roku, w Sali Lustrzanej Pałacu Poznańskich odbyła się już XXIX Gala „Podsumowanie ruchu innowacyjnego w edukacji”, tradycyjnie organizowana przez Łódzkie Centrum Doskonalenia Nauczycieli i Kształcenia Praktycznego. Wszystko odbyło się zgodnie z tradycją, przebiegając według od lat wypracowanej „liturgii”, której jedynym „celebransem” jest dyrektor ŁCDNiKP – Janusz Moos.
Właściwie nie ma sensu pisanie kolejnej relacji, wystarczy przeczytać te z minionych lat. [Zobacz te z roku 2013 i 2014] Jedyne co jest zmienne, i to nie we wszystkich przypadkach, to wykazy osób i instytucji, które otrzymują certyfikaty i statuetki w licznych kategoriach, grupujących tych, których działalność innowacyjną uznano w danym roku za godną wyróżnienia.