Foto: Piotr Polak/PAP[www.edukacja.dziennik.pl]
Takich sytuacji na tegorocznej maturze nie będzie
Nie wszyscy będą ten pandemiczny rok źle wspominać. Taką szczególną kategorią „farciarzy”, którzy swoje szczęście zawdzięczają wirusowi COVID-19 są zeszłoroczni absolwenci, którzy nie zdali matury z powodu „oblania” jednego lub więcej egzaminów ustnych. Napisała o tym prezencie ministra Piontkowskiego Anna Wittenberg w artykule „Amnestia maturalna. Jeśli uczeń oblał maturę ustną rok temu, w tym nie musi jej zdawać”, zamieszczonym dziś na stronie „Gazety Prawnej”.
Oto fragment tego tekstu i link na stronę GP z jego pełną wersją:
[…] Aby podejść do matury ustnej, do 22 maja trzeba zgłosić taką chęć dyrektorowi szkoły. Piontkowski ogłosił także miniamnestię maturalną. Obejmie ona tych uczniów, którzy rok temu oblali egzaminy ustne i w tym chcieli zdawać je jeszcze raz.
„Absolwenci, którzy w 2020 r. deklarowali ponowne przystąpienie do ustnego egzaminu maturalnego, aby ten egzamin zdać, nie będą do niego przystępowali” – czytamy w przygotowanym przez MEN rozporządzeniu. Co w zamian? „Otrzymają oni świadectwo dojrzałości, jeżeli we wcześniejszych latach z każdego przedmiotu obowiązkowego w części pisemnej mieli co najmniej 30 proc. punktów możliwych do uzyskania oraz przystąpili do części pisemnej egzaminu maturalnego z co najmniej jednego przedmiotu dodatkowego”.
Jeśli nie spełniają tego warunku lub nie uda im się poprawić złego wyniku w najbliższej sesji, będą musieli poczekać do następnego roku. Ich amnestia nie obejmie.[…]
Cały artykuł „Amnestia maturalna. Jeśli uczeń oblał maturę ustną rok temu, w tym nie musi jej zdawać” – TUTAJ
Źródło: www.serwisy.gazetaprawna.pl
Fragment Rozporządzenia MEN z 19 maja 2020 roku zmieniające rozporządzenie w sprawie szczególnych rozwiązań w okresie czasowego ograniczenia funkcjonowania jednostek systemu oświaty… – TUTAJ
Przez portal EDUNEWS.PL trafiliśmy na tekst Roberta Raczyńskiego – autora bloga „Eduopticum”, który 18 maja zamieścił tam tekst, zatytułowany „Publicystyka zmiany”. To reakcja jego autora na tekst innych autorów – Marka Metryckiego i Piotra Zaborowicza: „Jaka edukacja w dobie przemysłu 4.0?”, którego fragmenty zamieściliśmy na „Obserwatorium Edukacji”.
Na dobry początek proponujemy kilka akapitów tekstu Roberta Raczyńskiego, odsyłając jednak na jego bloga – dla zapoznania się z jego pełną wersją:
Artykuł, a właściwie szkic reformy edukacji Jaka edukacja w dobie przemysłu 4.0?, napisany przez Marka Metryckiego i Piotra Zaborowicza mocno mnie poruszył. Niestety, pewnie wbrew intencjom autorów, nie rzuciłem się natychmiast do wprowadzania proponowanych tam „zmian”, bo gdyby ktoś w Polsce prowadził adekwatną statystykę, to takich manifestów „zmiany paradygmatu”, na różnym poziomie merytorycznym i o różnym zasięgu rażenia, prawdopodobnie doliczyłby się kilku dziennie. Wyżej wspomniany jest bardzo dobrze napisany i nie można zarzucić mu nic, oprócz… oczywistości i powielania mitów.
Problem z nim, i wszystkimi podobnymi, polega nawet nie na tym, że głosi przechodzoną dobrą nowinę (nowa i oryginalna to ona była, ale może trzydzieści lat temu), albo, że zawiera jakieś ewidentne bzdury (dyskusja o składnikach merytorycznych mogłaby się rozpocząć dopiero po ich przetestowaniu przez realia), ale na tym, że operuje na takim poziomie abstrakcji, ogólności i truizmu, że może być atrakcyjny i strawny jedynie dla kogoś, kto edukacją „interesuje się” z doskoku. Wszystkie pozycje tego gatunku publicystyki zaangażowanej łączy niemal stuprocentowa nieziszczalność, a w konsekwencji nieweryfikowalność przedstawianych założeń i propozycji. Głównym konsumentem podobnych objawień, biernym, pozbawionym jakiegokolwiek wpływu na opisywaną sytuację, bezrefleksyjnym, ale entuzjastycznym potakiwaczem jest tu internetowy różowy kisiel, publiczność gotowa zalajkować każdą, „nowocześnie” inną ideę, pasującą ideologicznie jej, lub jej duchowemu guru, w rodzaju Kena Robinsona. Przesłanie takie trafia również do przekonania ludziom zdesperowanym, bezpośrednio zderzającym się z systemem, np. w chwili wyboru szkoły dla dziecka, albo, gdy owo dziecko znów dostało jedynkę z bzdurnego testu, pt. „wybierz najmniej głupią możliwość”.
Wyróżnikiem takiej twórczości, być może niewidocznym dla odbiorcy przypadkowego, jest bezlik wyrażeń typu „trzeba”, „musimy”, „będzie to wymagało”, „konieczna zmiana”, „możemy”, „powinien”, „potrzebne”, „docelowo”, „wyzwania przyszłości”, itp., itd., który sprawia wrażenie partyjnej agitki, przemówienia pisanego na potrzeby kampanii, adresowanej do tzw. człowieka z ulicy – niezbyt świadomego, ale wrażliwego na hasła-memy i zarażonego wirusem chciejstwa. Autorzy takich tekstów najwyraźniej nie zauważają, że ich moc sprawcza jest raczej niewielka, bo paradygmatu oświatowego nie wybiera w referendum choćby i liczne, pospolite ruszenie miłośników miękkich kompetencji, oraz wyświechtanego „dialogu i szacunku”. Również w samej treści przesłania, nad jakimikolwiek konkretami i faktami wyraźnie przeważa u nich ideologia, hasłowość i uproszczenie, tak charakterystyczne dla populizmu dowolnego autoramentu. […]
Kolejnym mankamentem takich kampanii „pozytywnych” jest budowanie zamków na piasku, niezrozumienie, a może wyparcie faktu, że nawet sensowne zmiany, które przeszły(by) próbę praktyczną, nie są możliwe do systemowej introdukcji w zastanym środowisku. […]
Wczoraj redakcja „Głosu Nauczycielskiego” zamieściła na swej internetowej stronie zapis wywiadu z Prezesem Okręgu Łódzkiego ZNP – Markiem Ćwiekiem, który zatytułowano „Po przebadaniu testem na koronawirusa pracowników żłobków i przedszkoli w Łodzi. Marek Ćwiek: Skala zjawiska poraża”. Oto obszerne fragmenty tego tekstu:
Foto:www.facebook.com
Marek Ćwiek – Prezes Zarządu Okręgu Łódzkiego ZNP
Z Markiem Ćwiekiem, prezesem Okręgu Łódzkiego ZNP, rozmawia Piotr Skura
Władze Łodzi postanowiły przebadać pracowników żłobków i przedszkoli, które miały otworzyć się na najmłodsze dzieci od 18 maja br. Okazało się, że aż 14 proc. przebadanych pracowników tych placówek ma pozytywny wynik testu na koronawirusa. Jakie nastroje zapanowały po tej informacji wśród łódzkich nauczycieli i pracowników oświaty?
–Po ujawnieniu przez władze miasta tych informacji odbieram mnóstwo telefonów z pytaniem, co dalej. Dzwonią nauczyciele i pracownicy oświaty. Prawdę mówiąc, na wszystkich padł blady strach, ponieważ liczby są przerażające. Nie myślałem, że skala zakażeń jest tak duża. Mam nadzieję, że większość tych osób przeszła COVID-19 w sposób bezobjawowy, ale i tak skala zjawiska poraża. Wszyscy pracownicy przedszkoli i szkół martwią się o swoje bezpieczeństwo, o bezpieczeństwo swoich bliskich, o swoje i ich zdrowie. Dlatego ZNP domaga się od rządu tprezesem Okręgu Łódzkiego ZNP, estów na koronawirusa dla wszystkich nauczycieli. W świetle badań łódzkich jest to żądanie uzasadnione. Boimy się, co może być dalej, gdy MEN uruchomi naukę w klasach I-III.
Skoro pracownicy przedszkoli zakazili się koronawirusem, to trudno oczekiwać, że w przypadku pracowników szkół będzie inaczej.
Dzisiaj po godzinie 12-ej w Ministerstwie Edukacji Narodowej zorganizowano konferencję prasową, na której wystąpili: Minister Dariusz Piontkowski, Sekretarz Stanu Marzena Machałek i Podsekretarz Stanu Maciej Kopeć, Głównym tematem wystąpień był harmonogram egzaminów i rekrutacji.
Aby nikt nas nie posądził o czerpanie informacji ze źródeł niechętnych obozowi władzy – odsyłamy naszych czytelników do strony TVP INFO:
Szanowne Ministerstwo Edukacji.
Obejrzałem już wszystkie zalecane filmy o Janie Pawle II z nadzieją, że w którymś momencie, choćby po napisach końcowych, pojawi się oficjalny harmonogram rekrutacji do szkół ponadpodstawowych.
Ku mojemu rozczarowaniu tak się jednak nie stało. Byłem jednak wytrwały i zajrzałem na strony kuratoriów oświaty, licząc się z tym, że być może tak błahą sprawę powierzyliście podwładnym. Niestety, ale tam również znalazłem papieża.
Ja rozumiem, że macie dużo na głowie, infografiki same się nie zrobią, a i w Radiu Białystok musi coś powiedzieć Minister Edukacji. Trzeba zrobić zdjęcia na fejsa, żeby było wiadomo, że czuwacie nad ojczyzną.
Rozumiem, że nie możecie wydać pełnych rozporządzeń, tylko projekty, albo wytyczne, które na dodatek są czasem sprzeczne z infografikami, bo to wszystko się myli i nikt by tego nie ogarnął.
Tylko ludzie pytają, kiedy i jak mają się rekrutować, a i nauczyciele chcieliby wiedzieć, choć ja rozumiem, że akurat nauczyciele to was najmniej martwią. Konsultacje społeczne projektu harmonogramu zakończyły się 13 maja, a mamy już 19.
Jeśli gdzieś w trakcie dbania o patriotyczne i religijne wychowanie młodego pokolenia znajdziecie czas na oficjalny harmonogram rekrutacji, to byłoby super.
Naprawdę mam wyjątkowo niewielkie oczekiwania, więc nie poruszam spraw poważniejszych. Spróbujmy metodą małych kroczków.
Pozdrawiam serdecznie.
Źródło: www.facebook.com/pawel.lecki79
Foto: J.Karwowski/PAP [www.amorzad.pap.pl]
Za trzy tygodnie o tej porze absolwenci szkół średnich będą zdawali pisemny egzamin z języka polskiego. W realu – według wytycznych MEN, CKE i GIS. Na pierwsze komentarze o sformułowanych tam rygorach trochę musieliśmy poczekać, ale już pierwszy tekst na ten temat zamieśiła „Polityka”, i to autorstwa dobrze nam znanego praktyka „z pierwszej linii” czyli nauczyciela tegoż j.polskiego w łódzkim XXI LO – Dariusza Chętkowskiego.
Oto fragmenty tego tekstu, zatytułowanego „Same instrukcje budzą przerażenie, a co dopiero egzaminy”:
[…] Aż na 27 stronach rozpisano wytyczne MEN i CKE, jak należy przeprowadzić egzaminy w 2020 r. A i tak nie ma w tym dokumencie ważnych informacji. Muszą je sobie dopowiedzieć nauczyciele i uczniowie. Oraz dyrektor, osoba odpowiedzialna za właściwy przebieg egzaminów. Istnieje ryzyko, że dyrektorzy będą uzupełniać te wytyczne różnie, a wtedy egzaminy będą wyglhttps://samorzad.pap.pl/kategoria/aktualnosci/sa-wytyczne-w-sprawie-przeprowadzania-matur-publikujemy-dokumentądać inaczej w każdej szkole. Zamiast egzaminów państwowych będziemy mieli rozliczne samowolki.
Jasne, precyzyjne oraz pełne wytyczne są bardzo ważne, ponieważ wyniki można podważyć przede wszystkim z powodów formalnych. Jeśli coś zrobiono niezgodnie z prawem, zdający ma prawo domagać się unieważnienia egzaminu i przeprowadzenia go ponownie. Może to dotyczyć zarówno jednej osoby, jak i wszystkich, którzy znajdowali się w sali, gdzie spaprano sprawę. Złe wytyczne mogą wywołać niewyobrażalny chaos, dlatego dopóki nie jest za późno, przyjrzyjmy się temu, co wyszło spod ręki urzędników MEN.
Na egzamin mają prawo przyjść tylko osoby zdrowe, „bez objawów chorobowych sugerujących chorobę zakaźną”. To wydaje się oczywiste. Jednak nałożenie na zespoły nadzorujące obowiązku typowania, kto jest zdrowy, a kto chory, budzi niepokój. […] Na jakiej podstawie komisja egzaminacyjna ma ustalić, czy jej podejrzenia co do stanu zdrowia ucznia lub nauczyciela są słuszne? Przecież nie posiada żadnych narzędzi poza okiem i uchem? MEN niepotrzebnie prowokuje osoby, które nadzorują egzamin, czyli mają władzę nad zdającymi, aby orzekały o czyimś zdrowiu bądź chorobie. […]
Dziś na stronie Urzędu Miasta Łodzi zamieszczono bardzo ważny komunikat: „Nie wszystkie przedszkola i żłobki wracają do pracy. Sanepid ponownie zbada ponad 450 pracowników” Poniżej udostępniamy go w całości:
Foto: Sebastian Glapiński [www.uml.lodz.pl/aktualnosci/]
Hanna Zdanowska – Przydent Łodzi podczas dzisiejszej konferencji prasowej
Od poniedziałku (18 maja) wróciły do pracy niektóre przedszkola i żłobki. Decyzją władz Łodzi pracownicy wytypowanych do otwarcia placówek zostali wcześniej poddani testom na obecność koronawirusa. Niestety aż u 456 spośród 3337 przebadanych osób, test dał wynik pozytywny lub wątpliwy. Dlatego, w trosce o zdrowie dzieci i personelu, otwartych zostało tylko 31 przedszkoli i 1 żłobek.
Hanna Zdanowska, prezydent miasta Łodzi mówi *: – Decyzja o przebadaniu wszystkich pracowników żłobków i przedszkoli przed ich otwarciem to była dobra decyzja. Nie wiem, ilu uniknęliśmy tragedii, nie wiem, jak premier, jak minister zdrowia mogą spać spokojnie podejmując decyzję o zezwoleniu na otwarcie żłobków i przedszkoli nie zapewniając wcześniej pracownikom podstawowych badań. Na 3337 przebadanych pracowników żłobków i przedszkoli, osób z podejrzeniem koronawirusa mamy 456. To blisko 14 procent!
–Planowaliśmy dziś otworzyć 28 z 32 miejskich żłobków *(cztery ostatnie za tydzień). Przebadaliśmy 556 pracowników, którzy mieli w tych placówkach pracować i opiekować się dziećmi. Wynik pozytywny lub wątpliwy stwierdzono u 132 osób. W związku z powyższym otworzyliśmy dziś tylko 1 żłobek, bo w pozostałych placówkach co najmniej jedna, a czasem i więcej osób personelu uzyskało wynik pozytywny lub wątpliwy testu przesiewowego. Jeśli chodzi o przedszkola, to podejrzane wyniki stwierdzono u 324 pracowników na 2781 przebadanych osób. Dlatego otwartych zostało tylko 31 spośród 146 przedszkoli – mówi prezydent Hanna Zdanowska i dodaje: – Wszyscy pracownicy, u których test przesiewowy dał wynik pozytywny lub wątpliwy będą mieli zrobiony dodatkowy test genetyczny, który wykluczy lub potwierdzi covid.
W związku zagrożeniem epidemiologicznym władze Łodzi postanowiły, że pozostałe żłobki i przedszkola będą uruchamiane dopiero wtedy, gdy wszyscy pracownicy placówki uzyskają w testach jednoznaczne wykluczenie koronawirusa.
W niedzielę Sanepid przeprowadził testy wymazowe u pierwszych 75 osób z grupy 456 pracowników żłobków i przedszkoli, u których test przesiewowy dał wynik pozytywny lub wątpliwy. W poniedziałek testom poddane zostaną kolejne osoby z personelu placówek.
Źródło: www.uml.lodz.pl
*Podkreślenia i pogrubienia fragmentów cytowanego tekstu – redakcja OE.
O problemach z otwarciem łódzkich żłobków i przedszkoli poinformował dziś także „Dziennik Łódzki” w artykule „Prawie pół tysiąca pracowników żłobków i przedszkoli w Łodzi z podejrzeniem koronawirusa. Po badaniach otwarto tylko 31 przedszkoli i żłobek” – TUTAJ
Portal Prawo.PL zamieścił dziś artykuł Beaty Igielskiej zatytułowany „Odmrażanie szkół branżowych trudniejsze niż innych”. Oto jego fragmenty i link do źródła z jego pełną wersją:
Foto: www.irpoznan.com.pl
Przywracanie nauki ma także dotyczyć szkolnictwa zawodowego, ale tam sytuacja jest jeszcze trudniejsza niż w pozostałych sektorach edukacji. Nauczyciele przedmiotów zawodowych jeszcze nie widzą, jak w czasie epidemii przeprowadzić praktyczne egzaminy, nie mają także pomysłu na zorganizowanie wymaganych programem praktyk. […]
Jak zorganizować egzamin zawodowy?
Największym bólem głowy nauczycieli przedmiotów zawodowych jest egzamin zawodowy, który uczniowie mają zdać, mimo że od połowy marca nie mieli możliwości poćwiczenia w praktyce różnych umiejętności. – W naszej szkole egzamin odbywa się i tak zawsze w małych grupach. Mamy stanowiska egzaminacyjne dla 6 osób. Ale nie jesteśmy w stanie ich ruszyć, więc dystans dwóch metrów nie zostanie zachowany – tłumaczy Moskal (honorowy profesor oświaty, Nauczyciel Roku 2009 pracujący w Zespole Szkół nr 3 – THM w Ostrowcu Świętokrzyskim jako nauczyciel przedmiotów zawodowych – red. OE)
Z kolei Mariusz Zyngier (profesor oświaty, najlepszy nauczyciel przedmiotów zawodowych w Ogólnopolskim Konkursie Nauczyciel Roku 2004 i finalista Global Teacher Prize 2017, u czy przedmiotów zawodowych: elektroniki oraz obsługi urządzeń energetycznych w technikum w Połańcu – red. OE) opowiada, że dyrektor konsultował się ze starostwem. Jeśli pojawią się wytyczne z ministerstwa edukacji, trzeba się ich trzymać. – Na szczęście nasi elektronicy egzamin zawodowy zdali na początku stycznia. Wciąż z jednak jest zaległa praktyka zawodowa. Miał być wyjazd do Portugalii na Erasmusa.[…]
Na portalu <mama:DU> w ubiegłym tygodniu (14 maja) zamieszczono artykuł, promujący utwór audiowizualny: „„Czuję się zakładnikiem”. Film uczniów o edukacji jeszcze dziś powinni obejrzeć wszyscy w MEN”. Póki co – niechaj obejrzą go czytelniczki i czytelnicy „Obserwatorium Edukacji”. A dla zachęty – dwa fragmenty owego artykułu:
Screen seny z filmu „Taki mamy system” [www.youtube.com]
Jakub Polański w filmie Jagody i Mateusza Lipowskich pt. „Taki mamy system„
O systemie edukacji mówi się wiele, ale mało kto słucha uczniów. Demotywujące stawki i przestarzałe praktyki to dopiero początek tego, z czym borykają się pracownicy szkół i młodzież. Film dwójki wrocławskich uczniów Jagody i Mateusza Lipowskich pt. „Taki mamy system„ pokazuje wiele wad i mankamentów w polskim systemie edukacji. Wywiady z nastolatkami i samymi nauczycielami ujawniają, jak wygląda szkolna rzeczywistość.
Uczniom nie podoba się, że muszą się uczyć rzeczy, które nigdy im się nie przydadzą i zdobywać wiedzę, której nigdy nie wykorzystają. Brakuje im zajęć praktycznych. Za nieodpowiedni uważają fakt, że muszą się uczyć „pod maturę i sprawdziany”, czyli obowiązkowo spełniając wymagania z klucza do egzaminów. Najciekawsze zajęcia według nich są wtedy, gdy nauczyciele wdrażają coś „spoza programu”.
Zdaniem Jakuba Polańskiego ucznia klasy maturalnej, szkoła za bardzo narzuca to, co powinien robić i jednocześnie go ogranicza. Z kolei Zofia Lipowska wskazuje, że jest typem osoby, która lubi się uczyć sama z siebie i co najgorsze — uważa, iż szkolne praktyki niszczyły w niej tę naturalna chęć. […]
Podobnie jak przed tygodniem, także i dziś nie będę zajmował się żadnym z tzw. „gorących tematów” minionego tygodnia. Natomiast dwa teksty, które zaistniały „w sieci” tego samego dnia – 11 maja – pobudziły moje – byłego praktyka i w swoim czasie początkującego teoretyka pedagogiki opiekuńczej – refleksje. Pierwszym z nich był post prof. Bogusława Śliwerskiego, zatytułowany „Pedagogika opiekuńcza zatrzymała się na poziomie praktyki”. Przypadek sprawił, że tego samego dnia zamieściłem na OE informację o tekście Danuty Sterny „Jak lubić swoich uczniów na odległość?”, której to informacji nadałem tytuł „Danuta Sterna o sposobach zdalnego realizowania funkcji opiekuńczej szkoły”.
Zacznę od problemu, który prof. Śliwerski określił jako zatrzymanie się pedagogiki opiekuńczej na poziomie metodyki sprawowania opieki nad dzieckiem lub na utyskiwaniu nad jej niedoskonałością. Kluczową dla jego wywodów jest teza, iż „trudno się dziwić, że metodyka pracy opiekuńczo-wychowawczej jest niedopracowana, skoro nie ma dla niej teoretycznych podstaw.” Stoimy więc wobec klasycznego pytania: „Co było pierwsze – jajo czy kura?”
Nikogo nie zaskoczę, gdy powiem, że jestem przedstawicielem szkoły, która stoi na stanowisku, iż we wszystkich naukach „praktycznych” – a do takich należy pedagogika i jej gałąź: pedagogika społeczna oraz jej córa – pedagogika opiekuńcza – bazą i punktem wyjścia jest rzeczywistość, w ich przypadku – rzeczywistość społeczna. Dopiero na drugim etapie rozwoju tych nauk możemy oczekiwać „sprzężenia zwrotnego”, czyli wypracowywania zasad i postulatów pod adresem praktyki. Tym drugim etapem, możliwym dopiero po procesie opisywania rzeczywistości, zakończonym diagnozą i jej konkluzją, pedagogika – także opiekuńcza, jak każda teoria (tzn. całość logicznie spoistych uogólnień, wywnioskowanych na podstawie ustalonych faktów naukowych, której celem jest wyjaśnienie przyczyny lub układu przyczyn, warunków, okoliczności powstawania i określonego przebiegu danego zjawiska lub zjawisk) może stać się teoretyczną podstawą dla wypracowania metodyki pracy opiekuńczo-wychowawczej.
To tyle wykładni moich poglądów – wróćmy do felietonistyki. Nie miałem możliwości zapoznania się z pracą pani dr hab. Grażyny Genowefy Gajewskiej, profesora Uniwersytetu Zielonogórskiego, zatytułowaną „Współczesne tendencje, problemy i wyzwania w opiece i wychowaniu. Teoria, metodyka i praktyka w opinii studentów” – jestem więc skazany na opinię o niej profesora Śliwerskiego. W jednym zgadzam się z nim bezdyskusyjnie: poproszenie studentów, co prawda II stopnia (tzw. magisterskich), o wyrażenie opinii na temat współczesnych problemów i wyzwań w opiece oraz wychowaniu ma niską wartość poznawczą. Z innymi zawartymi w tym poście opiniami i poglądami Profesora nie będę dziś polemizował – może przy innej okazji.
Z całego pakietu problemów kryjących się w nazwie „praca opiekuńcza”, tak naprawdę „opiekuńczo-wychowawcza” (bo nie ma opieki bez wychowania, a dobrego wychowania bez elementów opieki) dziś podejmę jedynie ten jej obszar, który nie realizuje się w tzw. „opiece kompensacyjnej”, nazywanej także „opieką całkowitą”, współcześnie także „zastępczą”, lecz który realizowany jest na terenie szkoły, wobec jej uczniów. Skłonił mnie do tej refleksji tekst Danuty Sterny o tym czego potrzebują uczniowie ze strony nauczycieli w okresie nauki zdalnej, bardziej niż wtedy, gdy przebywali na ternie szkoły. Świadomie spuentowałem jej wywód tym tytułem: „…o sposobach zdalnego realizowania funkcji opiekuńczej szkoły”, bo w moim głębokim przekonaniu właśnie ta niedoceniana jak dotąd funkcja szkoły – funkcja opiekuńcza – powinna stawać się podstawową funkcją nowoczesnej, zorientowanej na wyzwania współczesności i nadchodzącej przyszłości, szkoły.