Foto: www.dziennikbaltycki.pl
Marcin Stiburski w akcji
Na portalu „DZIENNIK WARTO WIEDZIEĆ” 21 maja zamieszczono tekst „Wyobrażam sobie szkołę całkowicie pozbawioną ocen” – wywiad z Marcinem Stiburskim.* Oto kilka wybranych fragmentów zapisu tej rozmowy i link do pełnej jego wersji:
[…]
Gdyby miał Pan wskazać trzy największe błędy dzisiejszej szkoły, to co by to było i dlaczego?
Marcin Stiburski: Mowa będzie o szkole jako systemie. To sterowanie lękiem, to jednotorowość edukacji, to przywiązanie do tradycji.
Gdy dziecko jest jeszcze przed szkołą, gdy ma przykładowe pięć lat, to jego ciekawość nieskrępowana żadnymi więzami zaskakuje nas, wręcz czasami przytłacza, kiedy pojawiają się setki pytań „dlaczego?”. Można zauważyć, że ciekawość dziecka jest jego cechą wrodzoną. Niestety zmienia się to w szkole, kiedy nie dziecko pyta świat, a świat pyta dziecko, dodatkowo karząc za złe odpowiedzi. Już ta pierwsza sytuacja generuje lęk w dziecku. Ale jest jeszcze kolejna. Szkoła chcąc wyjść z twarzą z sytuacji, kiedy musi się wytłumaczyć z postępów w rozwoju tejże ciekawości i widząc ten jej zanik, zaczyna podążać tropem przymuszania do ciekawości, zaczyna próby sterowania jej rozwojem. I pojawia się przymus, który na nielicznych działa, a cała reszta uczniów zakuwa, zalicza i zapomina, żyjąc codziennie w permanentnym stresie.
Jednotorowość jest wręcz oczywista dla szkoły. Po cóż tracić zasoby systemu na tworzenie wielu elastycznie dostosowanych dróg edukacyjnych. To zbyt kosztowne dla systemu. Szkole wygodniej stworzyć jeden szablon, jeden wzorzec i przycinać do tego szablony rzesze uczniów. Jest złudne wrażenie poprawności systemu, bo przecież są różne programy nauczania. Ale to naprawdę złudzenie, gdyż na setki tysięcy nauczycieli i miliony uczniów, większość i tak podąża drogą jedynego, poprawnie skrojonego szablonu edukacyjnego. Brakuje tu pomysłu wziętego z żeglarstwa lub biegów na orientację, kiedy to organizatorzy wyznaczają jedynie checkpoity, a uczestnikom pozostawiają swobodę wyboru drogi pomiędzy nimi.
Tradycja jest natomiast tym, co to wszystko spaja. Szkoła jako system jest bardzo zachowawczym organizmem, który dodatkowo jest obudowany bardzo skomplikowanym, nieprzejrzystym prawem. Nie jest to prawo jak Prawo o Ruchu Drogowym, który każdy z nas mający prawo jazdy poznał i stosuje intuicyjnie. Prawo Oświatowe jest nieznane nauczycielom z powodu jego skomplikowania i z tego powodu nie chcąc popełnić błędów, powiela się zwyczaje poprzedników, licząc że oni wcześniej mieli rację. To powoduje, że tkwimy w schematach myślowych i schematach postępowań sięgających XIX wieku. […]
Mało brakowało a przeoczylibyśmy pewien interesujący dokument na oficjalnej stronie Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność”. Jest nim, zamieszczone tam 22 maja br. „Stanowisko Prezydium KSOiW NSZZ ‚Solidarność’ w sprawie niskiej jakości stanowionego prawa”.
Poniżej zamieszczamy jego początek i podsumowanie, odsyłając do załączonego pliku pdf w celu zapoznania się z uzasadnieniem tego stanowiska. Podkreślenia i pogrubienia fragmentów tekstu – redakcja OE.
Warszawa 22.05.2020r.
Stanowisko Prezydium Krajowej Sekcji Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” w sprawie niskiej jakości stanowionego prawa.
Krajowa Sekcja Oświaty i Wychowania NSZZ „Solidarność” wyraża dezaprobatę wobec obniżania poziomu procesu legislacyjnego oraz unikania przez resort edukacji odpowiedzialności za tworzone akty prawne. Epidemia koronawirusa SARS-Cov-2 nie może stanowić usprawiedliwienia dla niestabilności prawa, nadmiernego pośpiechu oraz lekceważenia partnerów społecznych. Prawo pisane „na kolanie” skutkuje inflacją wyrażeń i pojęć nieostrych. Wskazany sposób procedowania prowadzi do sytuacji, w której przepisy prawa oświatowego interpretowane są w sposób wieloznaczny i dowolny.
Ostatnim przykładem takiej nieodpowiedzialnej postawy MEN jest wdrożenie do systemu prawa oświatowego nowej instytucji „konsultacji” nauczyciela z uczniem. Problem z tą niewinną na pierwszy rzut oka konstrukcją prawną polega na tym, że nie wiadomo, jak nauczyciel ma być za nią wynagradzany. Co gorsza, resort edukacji stosuje przy okazji tej sprawy sprawdzony od 20 lat model postępowania. Przedstawiciele MEN-u w tego typu sytuacjach w pierwszej kolejności dziwią się, że nikt nie rozumie stanowionego przez nich prawa, a na koniec oświadczają, że za organizację pracy szkoły odpowiada jej dyrektor. Takie podstępowanie Ministerstwa Edukacji Narodowej podważa autorytet, jakim powinien cechować się racjonalny prawodawca.
Foto: www.rp.pl
Starszym wstęp do przedszkola i szkoły wzbroniony?
Dopiero dziś dotarliśmy do artykułu Artura Radwana, zatytułowanego „Niejednolite zasady dla nauczycieli. Niektórzy nie mogą przychodzić do pracy”. Oto jego lead i wybrane fragmenty:
Pracownicy przedszkoli i zerówek, którzy ukończyli 60 lat, nie mogą przychodzić do pracy. Jeśli jednak pracują w szkole, dyrektorzy mogą ich wezwać. Nawet jeśli mieliby zajmować się dziećmi w wieku przedszkolnym.
[…] Proces ponownego uruchamiania placówek edukacyjnych obwarowany jest wytycznymi, które mają zapewnić bezpieczeństwo. Dla przedszkoli wydano najpierw zalecenia MEN, MZ i GIS – łagodne i mało precyzyjne, które zdaniem prawników nie są dla dyrektorów obowiązujące. W ślad za nimi poszły wytyczne GIS – bardziej precyzyjne i wiążące. Wynika z nich np., że nie należy angażować w zajęcia opiekuńcze pracowników i personelu powyżej 60. roku życia lub z istotnymi problemami zdrowotnymi. * Z kolei w najnowszych wytycznych MEN, MZ i GIS dotyczących opieki nad uczniami klas I‒III szkoły podstawowej zapisano, że osoby w tym wieku w miarę możliwości nie powinny sprawować bezpośredniej opieki nad uczniami. […]
Jeszcze więcej wątpliwości pojawia się w przypadku pracowników obsługi, którzy ukończyli 60 lat i zajmują się zerówką przedszkolną, ale też dziećmi z klas I–III. Czy ich można wezwać do pracy? Jeśli tak, to jak ją zorganizować? *[…]
Tomasz Tokarz zamieścił wczoraj na swym profilu ciekawy post, który ma tylko luźny związek z rozważaniami o naszej edukacji. Jednak po chwili zastanowienia postanowiliśmy go upowszechnić, gdyż wpisuje się on w obraz aktualnej sytuacji społeczno-politycznej naszego kraju, która w oczywisty sposób ma swe konsekwencje także dla wszelkich projektów w obszarze edukacji.
Oto najważniejszy fragment tego tekstu, wzbogacony o kilka linków, odsyłających do źródeł informacji o „bohaterze” postu Tomasza Tokarza:
[…] Polscy naukowcy z Uniwersytetu Humanistyczno-społecznego SWPS postanowili odtworzyć eksperyment psychologiczny przeprowadzony ponad 50 lat temu. Eksperyment Milgrama jest jednym z najbardziej znanych badań nad posłuszeństwem wobec autorytetów. Polacy analizowali, czy w 2015 r. jest on dalej aktualny. Czy bylibyśmy w stanie porazić ludzi prądem, gdyby ktoś nam tak nakazał? […]
Celem badania było określenie poziomu posłuszeństwa wśród mieszkańców Polski. Było to o tyle interesujące, że testy oparte na metodyce Milgrama nigdy nie były prowadzone w Europie Środkowej. Bogata historia naszego kraju wydała się naukowcom wyjątkowo interesująca w kontekście wywarcia wpływu na społeczeństwo.
Eksperyment Milgrama polegał na sprawdzeniu gotowości ludzi do karania innych za pomocą wstrząsów elektrycznych, gdy byliby zachęcani przez eksperymentatora – nauczyciela. Eksperyment wykazał, że ludzie pod presją ze strony władz, są gotowi do wykonywania poleceń, nawet jeśli mogą one zaszkodzić innym.
Postanowiliśmy zamieścić fragmenty tekstu, który otrzymaliśmy dziś w ramach „Strefy Nauczyciela”. Jego autorką jest Karolina Słowik, a tekst jest dostępny także na stronie „Gazety Wyborczej” pod tytułem „Czas potulnych uczniów minął. Niech rząd odpowie choćby na jeden ich apel.”:
Czas potulnych i wystraszonych uczniów już minął. Dzisiejsi licealiści i uczniowie podstawówek są gotowi zawalczyć o swoje w każdej ważnej dla siebie sprawie. Może MEN w końcu doceni ich odwagę, świadomość i zaangażowanie?
Kiedy ja chodziłam do szkoły – ok, wybaczcie mi boomerski początek – mam wrażenie, że my, uczniowie, nie byliśmy tak świadomi swoich praw, jak roczniki, które teraz przechodzą przez szkołę. […]
Do uczniów nikt nie mówi
Podczas gdy fiński rząd organizuje całą konferencję poświęconą pytaniom dzieci, nasi uczniowie od polskiego ministra edukacji doczekali się zaledwie kilku pogardliwych stwierdzeń o tym, że „grupka uczniów nie będzie decydować o egzaminach”, a tzw. zgubieni uczniowie, z którymi nie ma kontaktu, to ci, którzy jeszcze przed epidemią nie przykładali się do nauki. Ani słowa o wielkim wysiłku, jakim są zdalne lekcje, o trudnej sytuacji, jaką jest epidemia, o strachu, braku poczucia bezpieczeństwa. Ale o to, żeby minister usłyszał jak im ciężko, uczniowie jednak walczą: w grupie, albo w pojedynkę.[…]
Wcześniej, gdy nie było jeszcze wiadomo, czy matury w ogóle się odbędą, a rząd i ministerstwo edukacji – w starym stylu – nie kłopotało się tym, że ok. 700 tys. uczniów (ósmoklasistów i maturzystów) trwa w wielkiej niepewności, powstał (oczywiście na Facebooku) Ruch Protestujących Maturzystów. Chcieli tylko tyle, by ktoś ich poinformował: będzie ta matura, czy jej nie będzie. To wtedy usłyszeli od MEN, że to nie oni decydują. Ostatecznie ministerstwo jednak łaskawie rozpisało harmonogram.
Nawet jednak po ogłoszeniu szczegółowych wytycznych sanitarnych, uczniowie wciąż wyrażają swoje niezadowolenie: – Rząd nie konsultuje z nami niczego. Egzaminy chcą zorganizować na siłę, żeby uzasadnić przeprowadzenie wyborów – mówi Weronika z Ostrołęki, jedna z autorek petycji o przełożenie egzaminów. – Gdy zobaczyłam liczbę zakażeń i przeczytałam nowe wytyczne, złapałam się za głowę. Może i umieralność w mojej grupie wiekowej jest niska, ale przecież po maturach wrócimy do domów, do rodziców, dziadków – dodaje.
O swoich obawach napisała na Twitterze. Okazało się, że wielu uczniów myśli podobnie. Założyli grupę na Messengerze. – Jest nas już kilkadziesiąt osób. Swój apel wysłaliśmy już wszędzie: do MEN, CKE, nawet do Kancelarii Prezydenta – mówi Weronika. […]
Messenger, Whatsapp i Twitter pomaga im jednoczyć siły. Założenie grupy skupiającej wokół jakiegoś tematu to dla nich kilka kliknięć. Nie paraliżuje ich tytuł ministra („To pośrednik między nami a rządem, powinien nas słuchać”), wiedzą, że RPD powinien walczyć o ich prawa. I zamierzają z tego korzystać. Ministrze Piontkowski, proszę się nie łudzić, oni zawalczą o siebie w każdym ważnym dla siebie temacie. Nie tylko mają do tego narzędzia. Mają też odwagę, świadomość i zaangażowanie. Może w kolejnym przemówieniu warto ich zauważyć? W petycjach i apelach, na które MEN może odpowiedzieć, można przebierać.
Cały tekst, skopiowany ze „Strefy Nauczyciela” – w formie pliku pdf – TUTAJ
Foto: www.portalsamorzadowy.pl
Nieomylny minister Dariusz Piontkowski.
Zdjęcie zamieszczone 5 marca 2020 r. do artykułu„Dariusz Piontkowski: nie ma powodu, aby zawieszać zajęcia w szkołach”.
[…] – Przypomnę, że od 25 marca obowiązek szkolny w Polsce realizowany jest poprzez nauczanie na odległość. Ze względu na epidemię koronawirusa musieliśmy inaczej zorganizować naukę. Ten obowiązek nadal będzie w ten sposób realizowany zwłaszcza wobec tych dzieci, które nie zostaną posłane do szkół. Przypomnę, że to nie jest pierwszy etap, kiedy dzieci mogą wracać do placówek opiekuńczo-wychowawczych, czy dydaktycznych, bo od 6 maja umożliwiliśmy otwarcie przedszkoli, a teraz otwarcie szkół dla klas I-III – powiedział Piontkowski.
– Nie zgodzę się z opinią, że nie wiadomo jak ta opieka ma wyglądać, jak ma wyglądać pobyt dzieci w szkole. Zarówno przy otwieraniu przedszkoli, jak i teraz przy otwieraniu szkół dla klas I-III wydaliśmy bardzo szczegółowe wytyczne, które są uzgodnione z Głównym Inspektorem Sanitarnym oraz Ministrem Zdrowia, gdzie wskazaliśmy, że chociażby grupy dzieci, które znajdą się w szkołach powinny być zdecydowanie mniejsze niż tradycyjnie. Będę one liczyły nie więcej niż 12 dzieci, a w szczególnych przypadkach 14 dzieci. Mówimy też o takiej zmianowości pobytu dzieci w przestrzeniach wspólnych, jak korytarze, stołówki, sale gimnastyczne, bądź boiska szkolne, bo dzieci będą mogły tam być – przypomniał szef MEN.
Pytany o możliwość pogodzenia tych dwóch rodzajów nauczania zaznaczył, że „od początku wyraźnie mówiliśmy w rozporządzeniach dotyczących zdalnego nauczania, że to nie zawsze musi być nauczania tylko i wyłącznie on-line przed komputerem„. Zwrócił uwagę na to, że w domach uczniów jest różna możliwość dostępu do komputera, gdy jest kilkoro dzieci i rodzice pracujący zdalnie. – Nie da się tego zorganizować tak, że zajęcia będą tylko i wyłącznie w czasie rzeczywistym przed ekranem monitora – zaznaczył.[…]
Cały artykuł „Piontkowski: W szkołach i opieka, i nauka – TUTAJ
Źródło: www.prawo.pl/oswiata/
Dzisiaj „Dziennik Łódzki” poinformował o aktualnej sytuacji w szkołach podstawowych artykułem Macieja Kalacha zatytułowanym „W Łodzi szkoły zamknięte, ale w Zgierzu otwarte. Ilu uczniów klas I-III przyszło w poniedziałek do zgierskich podstawówek?” Oto jego fragment:
[…] Urząd Miasta Łodzi, jak na razie, nie skorzystał z możliwości częściowego uruchomienia podstawówek. Magistrat czeka na pełne wyniki testów grupy pracowników żłobków i przedszkoli z sanepidu. *
Ta grupa była tam skierowana po wcześniejszych testach – opłaconych przez magistrat – aby, jak argumentowali przed weekendem urzędnicy UMŁ, zyskać pewną wiedzę o odsetku zakażonych wśród zajmujących się dziećmi.
130 miejsc w swoich szkołach podstawowych przygotował od poniedziałku Urząd Miasta Zgierza. 19 maja ta instytucja poinformowała, że warunkiem skorzystania z takiego miejsca jest dostarczenie odpowiedniego oświadczenia przez rodzica. Podstawówki przyjęły takie dokumenty dla 104 uczniów klas I-III.
Ale w poniedziałek okazało się, że w szkołach pojawiło się 33 małych zgierzan.
Miejskie podstawówki uruchomili także urzędnicy z Pabianic. […]
Cały artykuł „W Łodzi szkoły zamknięte, ale w Zgierzu otwarte” – TUTAJ
Źródło: www.dzienniklodzki.pl
*Dziś w południe „Radio Łódź” poinformowało: „Pracownicy przedszkoli i żłobków przeszli testy genetyczne na obecność koronawirusa. Są zdrowi.”
Od kilku tygodni nie zamieszczaliśmy tekstu z bloga Jarosława Pytlaka.Ostatni raz było to 4 maja, gdy proponowaliśmy lekturę „O powrocie dzieci do żłobków i przedszkoli – dla rodziców” . Później na blogu „Wokół Szkoły” zamieszczane były jeszcze teksty: „Po telekonferencji w Mazowieckim Kuratorium Oświaty” (7 maja) i „‚Poszukiwany, poszukiwana 2020’ – na Bemowie” (16 maja). Oba dotyczyły – nazwijmy to tak – problemów lokalnych i w natłoku innych, bardziej uniwersalnych, przegrały w procesie redakcyjnych decyzji.
Ale ten, zamieszczony wczoraj – „Mózg zlasowany nad wieszakiem na żuchwę” nie mógł nie tylko pozostać niezauważony, ale załuguje na szerokie upowszechnienie. Co niniejszym czynimy, zamieszczając jego „wyjątki” (z redakcyjną ingerencja, polegającą na pogrubieniu niektórych fragmentów tekstu) i link do źródła, z gorącą namową, aby przeczytać całość:
Foto1: www. fryzuranadzis.pl
Nasza redakcyjna próba graficznego przedstawienia tematu…
Mózg zlasowany nad wieszakiem na żuchwę
Bardzo żałuję, że Bozia poskąpiła mi talentu graficznego i nie umiem narysować satyrycznego autoportretu pt. „Dyrektor szkoły w szponach obłędu”, choć jego wizję z każdym dniem mam coraz bardziej klarowną. Wygląda, mniej więcej. tak:
Oto głowa ozdobiona bujną brodą i szopą przetkanych siwizną włosów, bo na umawianie się online do fryzjera czasu nie ma. Trzeba przygotować szkołę na przyjęcie małych dzieci w reżimie sanitarnym, pomyśleć o konsultacjach dla ósmoklasistów i komisjach na ich nieszczęsny egzamin, konsultacjach dla klas 4-6 i zajęciach rewalidacyjnych w siedzibie szkoły, zakrzywieniu czasoprzestrzeni, żeby to wszystko zmieściło się w ciasnym budynku; trzeba nadzorować zdalne nauczanie (w naszej placówce – na czterech poziomach), wspierać pracę nauczycieli, zaplanować przyszły rok szkolny… Dobra, starczy tej litanii, dość, że praca dyrektora szkoły w czasach koronawirusa odbywa się w ruchu ciągłym, jeszcze bardziej niż kiedyś, a przecież dawno temu już pisałem, że jest jej za dużo! […],
Wróćmy do rysunku. Dyrektorskie oczy – jak filiżanki, symbolizujące ciągłe zdziwienie, bo jak tu nie dziwić się skomplikowanej rzeczywistości, w której wiceminister edukacji napomyka coś w mediach w kwestii nie-powrotu dzieci do szkół, a godzinę później okazuje się, że będzie inaczej. Albo minister zdrowia ogłasza, że panuje nad sytuacją i w ogóle jest świetnie, a biedny dyrektor dziwuje się, że codzienne kilkaset wykrytych nowych zakażeń koronawirusem może być uznane za wystarczające świadectwo bezpieczeństwa, by przyjąć dzieci w placówkach oświatowych i zorganizować egzaminy zewnętrzne. O sprawności ministra edukacji w ogóle szkoda gadać, bo w jego przypadku „zarządzać sprawnie”, to oksymoron.
20 maja zamieściłem na OE materiał, zatytułowany „Druzgocąca krytyka publicystyki, promującej zmiany w edukacji. Prowokacja?”. Udostępniłem tam fragmenty tekstu Roberta Raczyńskiego – autora bloga „Eduopticum”, który 18 maja zamieścił tam tekst, zatytułowany „Publicystyka zmiany”.
Mój tytuł nieprzypadkowo kończy to pytanie: „Prowokacja?” To był jedyny sposób, abym mógł zasygnalizować czytelnikom „Obserwatorium Edukacji”, że poglądy jakie w swoim tekście zaprezentował Robert Raczyński publikuję na stronie „Obserwatoroium” nie dlatego, że je w pełni podzielam.
Dziś postanowiłem, że ten felieton przeznaczę wyłącznie na odnotowanie moich refleksji, powstałych podczas lektury tekstu „Publicystyka zmiany”.
Zacznę od zacytowania fragmentu, który u niejednego czytelnika mógł wywołać gniew, a może i nawet bardziej skrajne emocje:
„Głównym konsumentem podobnych objawień, biernym, pozbawionym jakiegokolwiek wpływu na opisywaną sytuację, bezrefleksyjnym, ale entuzjastycznym potakiwaczem jest tu internetowy różowy kisiel, publiczność gotowa zalajkować każdą, „nowocześnie” inną ideę, pasującą ideologicznie jej, lub jej duchowemu guru, w rodzaju Kena Robinsona.”
Nie twierdzę, że jestem typowym przedstawicielem środowiska nauczycielskiego, które jest odbiorcą tekstów i materiałów ikonograficznych, zamieszczanych na portalach, fanpejdżach i prywatnych profilach fejsbukowych, promujących ruchy dążące do „zmiany” skostniałej struktury naszego szkolnictwa. Ale wiem, że znakomita większość tych, których przez lata mojej aktywnosci w „sieci” poznałem, a także ci poznani w realu”, nie zasługują na określenie ich „różowym kisielem”, że są „bezrefleksyjnymi ale entuzjastycznymi potakiwiczami”. Nawet jeżeli część z nich swoje zaangażowanie w ruch zmiany rzeczywiście kończy na zalajkowaniu jednego czy drugiego reformatorskiego tekstu, to jeszcze nie musi oznaczać, że są oni owym różowym (?) kisielem.
Bo mogą to być nauczycielki/nauczyciele mający już tylko kilka lat do wieku emerytalnego, może pracują w szkole, której dyrekcja jest rodzinnie lub towarzysko powiązana z lokalną władzą, pochodzącą spod sztandarów aktualnej większości sejmowej, a może są młodymi adeptami nauczycielskiej profesji, zatrudnionymi na umowę okresową, na etapie stażysty, którzy z obawy przed utratą pracy nie mają odwagi lansować „nowinek” w swojej szkole, zdominowanej przez jej konserwatywne kierownictwo i podstarzałe (mentalnie) „ciało pedagogiczne”.
Wczoraj na stronie „Głosu Nauczycielskiego” zamieszczono artykuł zatytułowany „Masz katar i o tym nie poinformujesz? Dyrektor grozi odpowiedzialnością karną. Kuriozalne pomysły w szkołach”. Oto jego obszerne fragmenty:
Screen Tweetu Krzysztofa Baszczyńskiego z 22 maja 2020 r.
To reakcja [wiceprezesa ZNP – red OE] na kolportowane wśród pracowników oświaty w Skarżysku Kamiennej “Oświadczenie pracownika o aktualnym stanie zdrowia”. Nauczyciele oraz pracownicy administracji i obsługi szkół mieliby je podpisać przed powrotem do pracy stacjonarnej w szkołach od poniedziałku 25 maja br. Tego dnia w szkołach w całej Polsce mają się pojawić uczniowie klas I-III. Uczniowie klas VIII oraz absolwenci liceów i techników otrzymali natomiast prawo do konsultacji z nauczycielami na terenie szkół. […]
Podsuwający do podpisania “oświadczenie” dyrektorzy oczekują, że pracownicy będą ich szczegółowo informowali o swoim stanie zdrowia.* “Oświadczam, że nie mam żadnych przeciwwskazań zdrowotnych do świadczenia pracy, żadnych objawów typowych dla zakażenia koronawirusem (gorączka, kaszel, katar, problemy z oddychaniem, duszności, wysypki)” – czytamy w dokumencie. I dalej: “Oświadczam, że jestem świadoma/y sytuacji epidemiologicznej, jaka aktualna jest w Polsce i możliwości zakażenia koronawirusem.” (pisownia oryginalna).
[…] “Oświadczam, że niezwłocznie poinformuję Pracodawcę w sytuacji wystąpienia jakichkolwiek objawów u mnie lub któregokolwiek członka mojej rodziny, świadczących o możliwości zakażenia.”
[…] “Oświadczam, że zostałam/em poinformowana/y przez Pracodawcę o przestrzeganiu wszelkich norm sanitarnych, wynikających z zaleceń MEN, GIS i MZ. W związku z powyższym mam świadomość, że Pracodawca nie ponosi odpowiedzialności w przypadku zakażenia się przeze mnie koronawirusem” – czytamy w dokumencie.
Dyrektorzy grożą przy tym swoim pracownikom… odpowiedzialnością karną za zatajenie np. kataru, gorączki, czy innych objawów mogących świadczyć o chorobie! W kolportowanym “oświadczeniu” znalazł się bowiem i taki fragment: “Oświadczam, że jestem świadoma/y odpowiedzialności karnej w przypadku zatajenia informacji o objawach, świadczących, o możliwości zarażenia wirusem COVID-19 oraz odpowiedzialności karnej związanej z ewentualnym spowodowaniem zakażenia wirusem współpracowników – art. 156 & 1 pkt 2 Kodeksu Karnego”.
Takie “oświadczenie” miałoby się stać warunkiem przystąpienia do pracy – zauważył Krzysztof Baszczyński. – ZNP skieruje sprawę do Państwowej Inspekcji Pracy oraz do organu prowadzącego. Naszym zdaniem, nauczyciele i pracownicy administracji i obsługi absolutnie nie powinni tego podpisywać. Powinni natomiast stawić się w pracy. Jeśli dyrektor nie wpuści ich do placówki, powinni zażądać tej decyzji na piśmie – dodał.
W Głosie pisaliśmy już o przypadkach wymuszania na nauczycielach i pracownikach oświaty składania podpisów pod “koronalojalkami” w przedszkolach w Warszawie oraz placówkach oświatowych na Pomorzu.
Cały artykuł „Masz katar i o tym nie poinformujesz? Dyrektor grozi odpowiedzialnością karną. Kuriozalne pomysły w szkołach” – TUTAJ
Źródło: www.glos.pl
*Pogrubienia i podkreślenia fragmentów przytoczonego tekstu – redakcja OE