Dziś na portalu EDUNEWS.PL zamieszczono artykuł Danuty Sterny p.t. „Jak lubić swoich uczniów na odległość? Oto jego pierwsza część:
Źródło: www.sus.ceo.org.pl
W tym trudnym i przerażającym czasie uczniowie potrzebują osobistego kontaktu z rówieśnikami i nauczycielami. Potrzebują akceptacji i wsparcia ze strony nauczycieli, bardziej niż w rzeczywistym czasie, bo dochodzą obawy związane z chorobą i o bliskich. Obecnie jest najważniejsze, aby uczniowie przeżyli ten trudny okres, jak najmniej poranieni.
Co może pomoc w kontakcie zdalnym z uczniami?
Kontaktuj się z każdym dzieckiem osobiście
Można tak zorganizować swój czas, aby raz w tygodniu odbyć krótką rozmowę z każdym uczniem. Najlepiej, jeśli da się to zrobić z wizją, czyli np. na Zoom, czy Skyp, ale telefoniczna rozmowa też jest bardzo dobra.
Rozmowa może dotyczyć ich życia, ale może też być związana z zadaniem do wykonania. Na przykład młodsze dzieci mogą przez kilka minut coś na głoś przeczytać, może fragment książki, która ich zainteresowała.
Wcześniej na lekcji online można zapowiedzieć temat rozmowy, aby uczeń mógł się przygotować. W czasie rozmowy można zadać kilka pytań np. czy miałeś trudność z wykonaniem zadania lub co było interesującego w tym zadaniu.
Pomóż uczniom w kontaktowaniu się
Dla uczniów, którzy nie mają dostępu do narzędzi i sieci internetowej sytuacja zdalnego nauczania jest bardzo trudna i może mieć na nich druzgocący wpływ. Trzeba zadbać o tych uczniów, kontaktować się z nimi przez telefon lub przesyłać im materiały i listy przez kuriera. Jeśli byłoby to możliwe, to trzeba im wypożyczyć np. laptopy.
Wiele działań można wykonać przez telefon, można czytać dziecku przez kilka minut, można z nim porozmawiać, dowiedzieć się, jak się czuje i czego się obawia. Można przesłać przez kuriera list, zestawy szachowe, gry.
Niektóre dzieci mogą być głodne i bez opieki. Możliwe, że organizacje pomocowe mogłyby włączyć się do pomocy. Hasło przewodnie: Nie jesteś sam i możesz liczyć na pomoc.
A dalej Autorka doradza jeszcze:
Czytajcie […]
Doceniaj, a nie oceniaj […]
To tylko cztery propozycje. Wszystkie łączy jedno przesłanie – Jestem z tobą i się o ciebie troszczę. Jeśli dotrzemy z tym przesłaniem do naszych uczniów, to będzie ono procentować też po powrocie do szkoły.
Cały artykuł „Jak lubić swoich uczniów na odległość?” – TUTAJ
Źródło: www.edunews.pl
Rozmyślając nad tym co tym razem stanie się tematem kolejnego felietonu, długo nie mogłem sprecyzować nawet jego problematyki. Generalnie przyjąłem wersję, że nie będę dokładał jeszcze od siebie do – nazwę to – kakofonii „antyrządowych” oświadczeń i komentarzy, będących reakcjami opozycyjnych polityków i mediów niezwiązanych z obozem rządzącym. Przyznam się, że gdy słyszę po raz enty o tym jak to PiS prowadzi nas do dyktatury i kpi sobie z demokracji parlamentarnej oraz trójpodziału władzy, organizuje farsę wyborów prezydenckich i oszukuje w sprawach walki z koronawirusem – odczuwam przesyt, graniczący z alergią…
Zapewne znajdą się tacy czytelnicy tego tekstu, którzy w tym momencie najchętniej określiliby mnie symetrystą, nawet kapitulantem, kolaborantem, a najchętniej „zdrajcą Sprawy” i – być może – na tym zakończą lekturę felietonu.
Spróbuję, możliwie syntetycznie, wyjaśnić powody takiego stanowiska. Broń Boże nie uważam, że te przykładowo przytoczone opinie są niesłuszne, ale stosowane w nadmiarze przestają odnosić zamierzony efekt społeczny. Uważam, że w konsumpcji informacji działa ta sama zasada, jaką wszyscy znamy z konsumpcji spożywczej.
Najlepiej zilustruje to stary dowcip o górniku, który bardzo, bardzo lubił grochówkę. Po tym, jak wielokrotnie domagał się owej grochówki od swojej żony, ta postanowiła go raz na zawsze zadowolić. Uwarzyła wielki gar tej zupy i… gdy pierwszego dnia podała mu wieką misę z grochówką nie tylko że usłyszała od męża kilkakrotne wyrazy zadowolenia, ale jeszcze Gustlik ją ucałował. Następnego dnia mąż zjadł talerz grochówki i pięknie podziękował. Trzeciego dnia także zjadł, ale już nic się nie odezwał. Gdy kolejnego dnia po szychcie, spracowany, wróci do domu i znów znalazł na stole miskę z grochówką – ździwoczuny, ciepnął ją za okno… Na piąty dzień Gustlik po pracy zasiadł za stołem – a stół pusty. Patrzy – żona idzie z parującą misą jakiejś zupy (czuć, że nie grochówki), ale nie stawia jej na stole, tylko otwiera okno i ją wyrzuca. „Coś ty zgłupła?” woła górnik. Na to żona: „Ni, jo myśloła, ze ty i dziś w ogrodku bydziesz jod…”
Dlatego postanowiłem nie tylko odkazić odpowiednim płynem swoje dłonie, klawiaturę laptopa i myszkę, (bo maseczki na twarzy w mieszkaniu nie mam obowiązku nosić), ale też zachować wyraźny dystans do tego zalewu krytyki rządzących i wystąpić z pozycji „higienisty”, ale językowego.
Powodem decyzji, aby to właśnie ten problem stał się tematem dzisiejszego felietonu, stały się komentarze do mojego komentarza do wpisu, jaki na swym fejsbukowym profilu zamieścił w piątek, znany zapewne wielu Czytelnikom nauczyciel-polonista w sopockim liceum – Paweł Łęcki. Aby nie było, że przedstawiam coś „wyrwanego z kontekstu” proponuję najpierw lekturę tego posta – TUTAJ
Przygotowując ten plik zaznaczyłem czerwonym kolorem słowa, których użycie przez autora tego, zgadzam się, w emocjach zredagowanego tekstu, tak bardzo mnie poruszyły, że zareagowałem na nie takim komentarzem:
„Generalnie słuszne. Tylko po co takim językiem, Panie Profesorze od „polaka”. Chyba nie to miał na myśli „czwarty wieszcz”, gdy pisał: „Odpowiednie rzeczy dać słowo”… Bo chyba nie posłużył się pan tą „konwencją”, aby dotrzeć do swoich uczniów? I uczennic?…”
I zaczęło się! Do niedzielnego przedpołudnia pod tym co napisałem pojawiło się 20 (!) komentarzy. Ich autorami byli, generalnie, nieznani mi ludzie, z wyjątkiem tego, który zareagował jako jeden z pierwszych: Bogusława Olejniczaka – osoby, która nie tylko jest moim długoletnim, dobrym znajomym, ale przede wszystkim cenionym i szanowanym byłym (od początku, nieomal do końca jego istnienia) dyrektorem Gimnazjum nr 1 w Łodzi, aktualnie dyrektorem dwujęzycznego XI LO w Łodzi, którego jest inicjatorem i twórcą. Oto co on napisał:
„To trafne słowa właśnie, oddają prawdę nastrojów. Możemy być wkurwieni. A do uczniów można iść po korepetycje ze słownictwa. Niech żyje hipokryzja”
Gdy mu odpowiedziałem: „Oto signum temporis… Już nie jesteśmy zdegustowani, wyprowadzeni z równowagi, zdenerwowani, a KONIECZNIE wkurwieni”, w jego kolejnym komentarzu przeczytałem:
Foto: Sebastian Rzepiel/Agencja Gazeta[www.bydgoszcz.wyborcza.pl]
Wczoraj na stronie Urzędu Miasta Łodzi zamieszczono komunikat: „Miasto rozpoczęło procedurę wypowiedzenia Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy:
Miasto rozpoczęło procedurę wypowiedzenia funkcjonującego od blisko ćwierćwiecza (1997 r.) Ponadzakładowego Układu Zbiorowego Pracy dla pracowników nie będących nauczycielami, a zatrudnionych w szkołach oraz placówkach prowadzonych przez Miasto Łódź.
Dokument reguluje przede wszystkim system wynagradzania pracowników nie będących nauczycielami, gwarantując im szereg przywilejów. Jednym z nich jest prawo do 20-procentowej premii, która jest wypłacana bez względu na to, czy praca jest świadczona. Prowadzi to do sytuacji, że nawet gdy szkoły są zamknięte pracownicy otrzymują wynagrodzenia wraz z premią.
Wypowiedzenie Układu pozwoli usunąć szereg przywilejów rodem z minionej epoki, np. prawo do darmowej herbaty czy mydła.
Po wzroście płacy minimalnej wynagrodzenie zasadnicze początkującego nauczyciela tj. stażysty (tytuł magistra z przygotowaniem pedagogicznym) wynosi 2782 zł brutto, a nauczyciela kontraktowego – 2862 zł brutto.
Średnia pensja pracownika zatrudnionego na stanowisku woźnej/woźnego to 3 120 zł brutto (2 600 zł pensji zasadniczej oraz 20-procentowa premia, bez dodatku za staż pracy).
Wydatki samorządu na płace w oświacie w tym roku wyniosą blisko 845 mln złotych.
Zgodnie z zapisami Układu obowiązuje 6-miesięczny okres wypowiedzenia.
Źródło: www.uml.lodz.pl
PONADZAKŁADOWY UKŁAD ZBIOROWY PRACY DLA PRACOWNIKÓW NIE BĘDĄCYCH NAUCZYCIELAMI, ZATRUDNIONYCH W SZKOŁACH I PLACÓWKACH, PROWADZONYCH PRZEZ MIASTO ŁÓDŹ (tekst jednolity, po uwzględnieniu zmian wynikających z Protokołu Dodatkowego Nr 1 z dnia 9 czerwca 2009 r.) – TUTAJ
Na stronie „Krytyki Politycznej” zamieszczono wczoraj informację, zatytułowaną „MSK do ministra edukacji: ‚Chcemy w szkołach nauki o klimacie’”. Oto wprowadzenie redakcji KP i początek tego listu:
W odpowiedzi na skandaliczny spot MEN, w którym padają m.in. niezgodne z nauką tezy o zaletach globalnego ocieplenia, przedstawiciele i przedstawicielki Młodzieżowego Strajku Klimatycznego zwrócili się do szefa resortu o interwencję. Młodzi aktywiści domagają się od Dariusza Piontkowskiego, by do podstawy programowej polskich szkół wprowadził obowiązkową i rzetelną edukację klimatyczną. Proszą o to przy wsparciu organizacji społecznych i przedstawicieli nauki w oficjalnym liście, którego treść publikujemy poniżej.
Szanowny Panie Ministrze,
w obliczu kryzysu klimatycznego chcielibyśmy i chciałybyśmy podkreślić konieczność wprowadzenia edukacji klimatycznej w naszym kraju. Domagamy się, aby stała się ona ogólnodostępna zarówno dla młodych – w celu wychowania społeczeństwa w świadomości istnienia kryzysu klimatycznego – jak i dla dorosłych – aby zmobilizować ich do działania i w konsekwencji zapobiec szerzeniu się dezinformacji.
Domagamy się wdrożenia edukacji klimatycznej do polskich szkół w formie osobnego przedmiotu lub zmian w podstawie programowej. Wymaga to uprzedniego przeprowadzenia kompleksowych szkoleń dla nauczycielek i nauczycieli dotyczących zmiany klimatu.
Potrzebujemy edukacji klimatycznej, której program oparty będzie na stanowisku nauki zaaprobowanym przez ONZ. Szczególną uwagę należy zwrócić na raport Międzyrządowego Panelu do spraw Zmiany Klimatu IPCC[1]. Sprzeciwiamy się przekazywaniu ograniczonej, w zdecydowanej większości nieaktualnej i nieporuszającej najważniejszych zagadnień wiedzy o klimacie, która obecnie znajduje się w podstawie programowej.
Nasz szczególny niepokój wywołał opublikowany przez MEN materiał edukacyjny dotyczący efektu cieplarnianego, będący częścią programu dla klas VII i VIII szkoły podstawowej. We wspomnianej internetowej lekcji przedstawiane informacje zostały zmanipulowane i pozbawione kontekstu; w filmie, będącym kluczową częścią zajęć, po kolei wymieniane są wady i zalety globalnego ocieplenia. Pomija on jednak największe ze współczesnych zagrożeń związanych ze zmianą klimatu, takie jak wzmożony kryzys uchodźców i uchodźczyń klimatycznych oraz masowe wymieranie gatunków. Opublikowany na stronie epodreczniki.pl materiał edukacyjny swoją treścią mylnie ukazuje ocieplenie klimatu jako zjawisko niosące niemal same pozytywne skutki dla naszej planety. Tym samym przyczynia się do szerzenia i utrwalania błędnych przekonań na temat kryzysu klimatycznego. […]
Cały materiał ze strony KP „MSK do ministra edukacji: ‚Chcemy w szkołach nauki o klimacie’”, zawierający tekst listu, jaki MSK skierował do MEN 22 kwietnia 2020 r. – TUTAJ
Źródło: www.krytykapolityczna.pl
Natomiast w czwartek, 7 maja w2020 r., MSK opublikował na stronie < PetycjeOBYWATELSKIE > petycję do ministra Dariusza Piontkowskiego:
Foto: www.grubaart.pl
Biblioteka w Szkole Podstawowej im. gen. J. Wybickiego w Staniszewie k. Kartuz, woj. pomorskie
Już po raz 35. obchodzimy dziś Ogólnopolski Dzień Bibliotekarza i Bibliotek. Święto to zostało zainicjowane przez Stowarzyszenie Bibliotekarzy Polskich i rozpoczyna Tydzień Bibliotek, trwający od 8. do15. maja. Poszukiwaliśmy materiałów prasowych o tym święcie – niestety, tylko kilka lokalnych mediów zarejestrowało ten fakt. Oto jedno z nich:
Dzień Bibliotekarza i Bibliotek 2020 inny niż wszystkie
Bez uroczystych obchodów, ale za to w doskonałym towarzystwie czytelników i książek… Dziś swoje święto mają wszyscy bibliotekarze! Dziś również rozpoczyna się Ogólnopolski Tydzień Bibliotek pod hasłem „Zasmakuj w bibliotece”. Co prawda w wersji online, ale za to jak przystało na bibliotekarzy, kreatywnie. Sprawdź, co w menu! […]
Źródło: www.raciborz.com.pl
W „Obserwatorium Edukacji” postanowiliśmy przypomnieć, że biblioteki to nie tylko Biblioteka Narodowa i jej liczne oddziały, biblioteki uniwersyteckie i w innych szkołach wyższych, nie tylko publiczne biblioteki wojewódzkie, powiatowe i miejskie, a także niezliczone biblioteki rejonowe, gminne, wiejskie i ich filie, ale także biblioteki szkolne. I dziś jest to także święto pracujących tam bibliotekarek i – nielicznych – bibliotekarzy.
Składamy im z tej okazji najserdeczniejsze życzenia, aby nigdy nie zbrakło im żarliwych czytelników.
Foto: Łukasz Sobieralski [www.dzienniklodzki.pl]
W tym budynku znajduje się Wydział Edukacji Urzędu Miasta Łodzi
Tym razem pierwszy tę informację podał wczoraj łódzki „Express Ilustrowany”; „Dobra wiadomość. W Łodzi będzie jednak nabór do klas sportowych! Oto jej obszerne fragmenty:
[…] Jak powiedziała prezydent Hanna Zdanowska magistrat przychyla się do apeli rodziców i przywróci nabór do klas sportowych. Okazało się, że pierwotne wyliczenie kosztów poczynione w Wydziale Edukacji były błędne, zawyżone. Te wydatki są rzędu 500 – 700 tysięcy złotych, a nie milionów złotych jak twierdzono.
Mamy nadzieję, że poznamy, kto jest V sportową kolumną w Wydziale Edukacji i wobec tej osoby zostaną wyciągnięte konsekwencje służbowe. Wiceprezydent Joanna Skrzydlewska w rozmowie w telewizji TOYA przyznała wprost, że informacja Wydziału Edukacji była nierzetelna, ale nikt nie jest nieomylny. […]
.
Od przyszłego roku nabór ma być prowadzony w innym systemie, choćby przez ujednolicenie systemu, a w wypracowaniu lepszego modelu działania ma pomóc Rada Sportu.
Cały artykuł „Dobra wiadomość. W Łodzi będzie jednak nabór do klas sportowych!” – TUTAJ
Źródlo: www.expressilustrowany.pl
Poprzez portal na:Temat trafiliśmy na zamieszczony pierwotnie na dad:Hero (magazyn dla rodziców) tekst: „Zupełnie inaczej niż w Polsce: nastolatek mówi, jak szkoły w Niemczech działają w czasie pandemii”, którego autorem jest Kacper Peresada. Zamieszczamy ten, interesujący dla polskiego czytelnika, tekst bez skrótów, z nadzieją, że autor nie zaskarży nas za naruszenie praw autorskich, a właściciel strony – za bezprawne wykorzystanie tekstu. Czynimy tak – jak zawsze – pro publico bono, nie czerpiąc z naszej działalności żadnych zysków.
Foto: www.dadhero.pl
Kacper Peresada – dziennikarz
Nie mogliśmy mieć lekcji online, więc nie było opcji, aby opóźniać powrót dzieci do szkoły – mówi 17-letni Oskar, który od 3 lat mieszka i uczy się w Niemczech. Opowiedział mi o tym, jak niemieckie szkoły radzą sobie w czasie pandemii koronawirusa.
Oskar mieszka z rodzicami w miasteczku niedaleko Mainz (po polsku – Moguncja). Jak wszystkie dzieci w Niemczech, ostatnie tygodnie spędził w domu, bo szkoły w Niemczech zostały zamknięte, ale otwarto je ponownie na początku maja.
–Większość dzieci w naszej szkole nie ma w domach internetu. Dlatego, gdy zawieszono zajęcia, tak naprawdę nie mogliśmy nic robić – mówi mój rozmówca. Oskar i jego znajomi, którzy w domu mają dostęp do sieci, nie był z tego powodu zadowolony. – Głównie chodzi o rodziny imigracyjne, te dzieci nie byłyby w stanie brać udziału w zajęciach – wyjaśnia Oskar.
Szkoły, jak dodaje, nie mogły sobie pozwolić na tworzenie podgrup i wykluczanie części uczniów z zajęć. – Wiadomo, że ludzie się wkurzają z tego powodu. Nie ma wielkiego strachu przed chorobą, ale są te idiotyczne ograniczenia, które dają się nam we znaki.
W Niemczech nie wprowadzono obowiązku przebywania w domach, ale na pewien czas zamknięto szkoły i sklepy. Teraz gospodarka jest powoli „odmrażana”, przywrócono też zajęcia w szkołach.
Pierwszego dnia po wznowieniu zajęć, Oskar musiał odczekać kwadrans, by wyjść z budynku. Tak postanowiła jego nauczycielka, bo ze szkoły wychodził jednocześnie jego kolega i upierała się, że nie powinni iść razem, bo istnieje ryzyko zakażenia. – W ogóle nie rozumiem, o co jej chodziło – dziwi się mój rozmówca.
Foto:Jan Bohdanowicz [www.uml.lodz.pl]
Małgorzata Moskwa-Wodnicka podczas dzisiejszej konferencji prasowej przed Urzędem Miasta
Władze Łodzi zapowiadały wcześniej, że uruchomią miejskie żłobki i przedszkola 11 maja. Jednak dziś, podczas konferencji prasowej, Małgorzata Moskwa-Wodnicka – wiceprezydent Łodzi poinformowała, że z wielu przyczyn termin ponownego otwarcia będzie opóźniony. Oto fragmenty informacji, jaką o tym wystąpieniu zamieszczono na stronie Radia Łódź:
[…] Według łódzkich władz fala zakażeń koronawirusem jeszcze nie opada, dlatego otwieranie przedszkoli i żłobków jest ryzykowne z punktu widzenia bezpieczeństwa dzieci, rodziców i pracowników. W tej sprawie potrzebna jest decyzja służb sanitarnych. –Nie otwieramy przedszkoli 11 maja. Decyzja jest spowodowany tym, że w dalszym ciągu nie mamy pewności, jaki jest stan zagrożenia epidemicznego. Skierowaliśmy pismo do wojewody o ocenę tego stanu i czekamy na odpowiedź – mówi Małgorzata Moskwa-Wodnicka.
Źródło: www.uml.lodz.pl/aktualnosci/
Magistrat szacuje, że koszt uruchomienia placówek to 730 tysięcy zł., ponieważ trzeba wyposażyć je w maseczki, przyłbice, fartuchy ochronne, rękawiczki, termometry i płyny do dezynfekcji. Problemem jest także wymóg tworzenia, co najwyżej 12-osobowych grup przedszkolnych, a także to, że cześć pracowników przedszkoli ukończyło 60.rok życia i ze względu na przepisy epidemiczne nie będą mogli pracować w placówkach.
–Trwają przygotowania, dezynfekcje oraz zakup środków ochronnych. Skierowaliśmy również prośbę do Sanepidu o to, żeby to służby sanitarne odebrały przedszkola zgodnie z zasadami, ponieważ posiadają wiedzę, jak powinny być przygotowane tego typu placówki – mówi wiceprezydent Łodzi. […]
Źródlo: www.radiolodz.pl
Plik z nagraniem audio (5’22”) wystąpienia Małgorzaty Moskwa-Wodnickiej – TUTAJ
Wczoraj „Gazeta Prawna” zamieściła wywiad z ministrem edukacji, zatytułowany „Piontkowski: Być może powrót do szkół dzieci starszych i młodszych nastąpi jednocześnie”. Oto jego fragmenty:
Foto:www.facebook.com/DariuszPiontkowski/
Minister Edukacji Narodowej Dariusz Piontkowski
[…] Gazeta Prawna: – Czy pan, jako szef MEN, może zagwarantować, że w żadnym żłobku czy przedszkolu nie dojdzie do zarażenia dzieci, kadry nauczycielskiej lub rodziców koronawirusem?
Dariusz Piontkowski: – Chcemy oczywiście, aby dzieci i kadra pedagogiczna byli bezpieczni w placówkach. Stąd szczegółowe wytyczne ministra zdrowia i GIS dla przedszkoli. Nikt nie jest w stanie dzisiaj zagwarantować komukolwiek, że nie zachoruje. Może to spowodować wyjście do sklepu, na podwórko, kontakt z kimkolwiek z rodziny. Natomiast liczba zachorowań w Polsce jest zdecydowanie niższa niż w innych krajach. W porównaniu z Czechami jest dwukrotnie mniejsza w przeliczeniu na 100 tys. mieszkańców. Mimo to Czesi w niektórych dziedzinach poszli znacznie dalej w odmrażaniu decyzji epidemicznych. Niemcy mają kilkakrotnie więcej zarażeń na 100 tys. mieszkańców niż Polska, a tam również znacznie poluzowano restrykcje, wręcz dużo dalej niż w Polsce.
GP: – Czy bierzecie pod uwagę możliwość cofnięcia decyzji o otwarciu przedszkoli i żłobków, jeśli okaże się, że doszło tam do zarażeń? Albo gdyby sytuacja tam zaczęła przypominać tę z domów pomocy społecznej?
D.P.: – Proszę pamiętać, że tylko ok. 3 proc. DPS-ów znalazło się w trudnej sytuacji oraz że były to placówki wyłącznie samorządowe lub prywatne, a nie państwowe. Państwo próbowało pomóc podmiotom prowadzącym te instytucje, choć nie odpowiadało za sytuację, do jakiej tam doszło. Skandaliczna była sytuacja w jednym z DPS-ów, gdzie pracownicy po prostu nie przyszli do pracy i zostawili pensjonariuszy samych sobie. Jeśli chodzi o żłobki i przedszkola, to wyraźnie powiedzieliśmy, że je otwieramy, ale jeśli samorząd lub inny organ prowadzący jeszcze nie jest gotowy, by wypełnić wytyczne GIS, lub w jego powiecie jest większa liczba zachorowań niż statystycznie w pozostałej części Polski, to oczywiście ma prawo, by taką placówkę zamknąć. Takie samo uprawnienie organ prowadzący ma wtedy, jeśli, nie daj Boże, w którejś z placówek pojawiła się choć jedna osoba z podejrzeniem zarażenia. […]
GP: – Jest możliwość otwarcia żłobków i przedszkoli. A co z uczniami klas 1‒3?
D.P.: – W tej chwili decyzji nie ma, te dzieci, podobnie jak dzieci starsze, uczestniczą na razie w kształceniu na odległość. Podobnie z dziećmi starszymi i licealistami? Rozważamy różne warianty.
GP: – Jakie?
D.P.: – Może być powrót do szkół w ograniczonej formie dzieci z klas 1‒3. Potem powrót starszych dzieci. Być może nastąpi do jednocześnie. Wszystko zależy od rozwoju sytuacji epidemicznej. Dziś opieramy się na danych historycznych oraz prognozach. Za dwa‒trzy tygodnie, kiedy będzie się kończył okres zamknięcia zajęć stacjonarnych w szkołach, będziemy mieli już więcej danych. Wówczas decyzja zostanie podjęta na podstawie większej liczby aktualnych danych.
GP: – Czyli decyzji o dalszym odmrażaniu oświaty spodziewać się za około dwa tygodnie?
D.P.: – W drugiej połowie maja. Do 24 maja nadal obowiązuje ograniczenie w funkcjonowaniu szkół.[…]
Zapis całego wywiadu z ministrem Dariuszem Piontkowskim – TUTAJ
Źródło: www.serwisy.gazetaprawna.pl
Foto: www.kongresobywatelski.pl
XIV Kongres Obywatelski, Centrum Nauki „Kopernik” – 19 października 2019 roku. Trwa sesja tematyczna „Jakie „razem” w edukacji po reformie i protestach nauczycieli”
Dzięki portalowi edunews.pl dowiedzieliśmy się, że wczoraj na stronie Kongresu Obywatelskiego zamieszczony został artykuł Marka Metryckiego i Piotra Zaborowicza, zatytułowany „Jaka edukacja w dobie przemysłu 4.0?” .
Uznaliśmy, że jest to bardzo dobry tekst, aby przerwać nim przedłużający się okres zamieszczania „gorących” tematów dnia o wznowieniu pracy żłobków i przedszkoli i zaproponować lekturę, stwarzającą szansę na oderwanie się od tego co w naszej edukacji „tu i teraz”, i spojrzenie na nią perspektywicznie – bo przecież świat będzie istniał i nadal się rozwijał, także po spacyfikowaniu wirusa COVID19.
Oto wybrane fragmenty tego artykułu, którego autorami jest duet: Marek Metrycki – Partner Zarządzający w DeloittePolska,oddziale międzynarodowej firmy doradczej świadczącej usługi z zakresu: audytu, rachunkowości, doradztwa podatkowego, prawnego i finansowego, oraz Piotr Zaborowicz – mgr psychologii po UAM w Poznaniu, od 2000 roku zatrudniony w ESKK Sp. z o.o. (firma specjalizująca się w edukacji na odległość), gdzie był dyrektorem Działu Rozwoju Produktu, specjalistą ds. kursów korespondencyjnych:
[…] XXI wiek charakteryzuje się przyspieszeniem rozwoju technologicznego oraz przeobrażeń społecznych i kulturowych. W otoczeniu, w którym funkcjonuje szkoła, tylko przez ostatnich 20 lat zaszły ogromne zmiany. Tymczasem znakomita większość systemów oświatowych na świecie wciąż opiera się na założeniach powstałych w początkach XIX wieku, kilkadziesiąt lat przed wyodrębnieniem się psychologii jako samodzielnej dyscypliny. Stwierdzenie, że od tego czasu w wiedzy o procesach uczenia się dokonał się rewolucyjny postęp, jest eufemizmem. Wniosek zatem nie może być inny: konieczna jest zmiana edukacyjnego paradygmatu. A nasz kraj może wykorzystać dziejową szansę, stając się jednym z liderów tej – skądinąd nieuniknionej – zmiany.
Aby jednak ten cel osiągnąć, musimy uznać edukację za jeden ze strategicznych priorytetów państwa oraz, przy aktywnym udziale wszystkich interesariuszy, opracować i wdrożyć holistyczną strategię zmiany systemu edukacji. Jednocześnie powinna stać się ona jednym z obszarów budujących wśród Polaków konsensus ponad bieżącą polityką. […]
Zmiana systemu edukacji powinna być jednym z obszarów budujących wśród Polaków konsensus ponad bieżącą polityką.
Globalne megatrendy wymuszają proinnowacyjny i proadaptacyjny profil absolwentów, społeczeństwom potrzebne jest myślenie interdyscyplinarne, zrównoważone, problemowe, systemowe. Wymagania pracodawców wobec absolwentów coraz bardziej odnoszą się do kompetencji, takich jak krytyczne myślenie, innowacyjność, przedsiębiorczość, kreatywność, współpraca, adaptacyjność, samodzielność, uczenie się czy umiejętność łączenia różnych perspektyw.
Obecny model szkoły, skoncentrowany na transmisji wiedzy i ścisłym wykonywaniu instrukcji, kształtuje te kompetencje słabo lub wręcz je tłumi. Uczniowie muszą zapamiętać ogromną liczbę niekoniecznie powiązanych ze sobą informacji (tzw. wiedza kolekcjonerska), żeby zdać egzamin, który stał się głównym sensem działania szkoły i ostateczną miarą jej jakości. Presja na oceny, egzaminy, rankingi, realizację przewidzianych w podstawie programowej treści, podział na quasi akademickie dyscypliny oraz promowanie konkurencji kosztem współpracy umniejszają przyszłe – osobiste i społeczne – korzyści wynikające z tego, co uczniowie robią w szkole. Zważywszy na nieograniczony obecnie dostęp do wysokiej jakości wiedzy, poświęcanie podczas lekcji większości czasu na jej przekazywanie jest zwykłym marnotrawstwem. Posiadanie wiedzy „kolekcjonerskiej” w stosunkowo niewielkim stopniu zdeterminuje osiągnięcie życiowego powodzenia i szczęścia, tak jak nie przygotuje młodych ludzi na radzenie sobie z szybko zmieniającą się rzeczywistością. […]