Jak ludowym jest zwyczajem:
Świąt z dyngusem…
Foto: T. Klocek[www.echodnia.eu/radomskie/]
… oraz z jajem.
Foto: www.radoniedwor.pl/blog/
Życzę Wam, co to czytają,
Ja – WK. Wszyscy – kto – znają…
Foto:: www.epedagogika.pl/prowadzenie-dokumentacji/
Każdy psycholog zatrudniony w szkole czy przedszkolu ma obowiązek prowadzenia dziennika. Zakres danych wpisywanych do dziennika psychologa szkolnego określają przepisu r o z po r z ą d z e n i a…
[Źródło: www.epedagogika.pl/prowadzenie-dokumentacji/]
Problem pomocy psychologicznej w szkołach i ujawnione po kilku miesiącach obowiązywania nowych przepisów w sprawie zatrudniania psychologów jest przedmiotem materiału zamieszczonego dzisiaj (6 kwietnia 2023 r.) na portalu Prawo.pl. Oto jego fragmenty i link do pełnej wersji:
Brak chętnych i nadprodukcja dokumentów – w MEiN dyskusja o pomocy psychologiczno-pedagogicznej
[…]
W maju zeszłego roku rząd zwiększył kwotę subwencji oświatowej o pieniądze na zatrudnienie kilkunastu tysięcy specjalistów w polskich szkołach. Majowa nowela – ustawa z 12 maja 2022 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1116) – wprowadziła obowiązek zwiększenia liczby etatów nauczycieli pedagogów, pedagogów specjalnych, psychologów, logopedów lub terapeutów pedagogicznych w przedszkolu lub szkole. […]
Od początku zwracano uwagę, że to za mało pieniędzy na taką reformę – tym bardziej, że wynagrodzeniom w szkole daleko do tych w sektorze prywatnym. Zwracał na to uwagę m.in. Marek Wójcik ze Związku Miast Polskich. – Mówienie o tym, że samorządy obcinają etaty specjalistów po to, by zaoszczędzić, nie jest w porządku. Do zrealizowania zadania, które postawił przed nami rząd, potrzeba prawie 50 tys. specjalistów i jeżeli osoby, które patrzą na nasze działania jedynie przez pryzmat oszczędności, są w stanie mi tych specjalistów „od ręki” znaleźć, to będę skakać z radości i dziękował. Niemniej w to niestety nie wierzę. Od początku w założeniach tej nowelizacji leżało wyszkolenie kadry w perspektywie kilku lat, bo nie będziemy przecież zatrudniać ludzi z przysłowiowej ulicy, bez odpowiednich kwalifikacji. Na ich wykształcenie potrzebny jest czas. Nie pomaga też fakt, że sektor oświatowy nie jest konkurencyjny wobec innych sektorów i na przykład psycholodzy nie kwapią się do pracy w szkołach – tłumaczył Marek Wójcik. […]
Po prawie roku funkcjonowania nowych przepisów sytuacja nie wygląda najlepiej. – Specjalistów jak brakowało, tak brakuje, do podejmowania pracy w szkole zniechęcają niskie wynagrodzenia i ogrom biurokracji – mówi Prawo.pl Krzysztof Baszczyński, wiceprezes ZNP. – Wyniki naszej ankiety pokazują, że w szkołach od specjalistów wymaga się wypełniania coraz większej liczby dokumentów, a to demotywuje do pracy. To o tym w czwartek, 6 kwietnia, mamy dyskutować podczas spotkania Zespołu ds. Statusu Zawodowego Pracowników Oświaty, natomiast nie mam żadnych złudzeń, co do wyniku tego spotkania, moim zdaniem resort zaprezentuje nam po prostu swoje zdanie na temat biurokracji. Tym bardziej, że już o to pytaliśmy i otrzymaliśmy odpowiedź od wiceminister Marzeny Machałek – wynika z niej, że dyrektor ma prawo wymagać od pracowników dodatkowych dokumentów, nie tylko tych wprost wskazanych w ustawie czy rozporządzeniach – mówi.
Cały tekst „Brak chętnych i nadprodukcja dokumentów – w MEiN dyskusja o pomocy psychologiczno-pedagogicznej” – TUTAJ
Źródło: www.prawo.pl/oswiata/
Wczoraj (5 marca 2023 r.) w „Akademickim Zaciszu” rozmawiano o tanatopedagogice – subdyscyplinie pedagogicznej zajmującej się edukacją w aspekcie chorowania i umierania.
Do udziału w tej rozmowie prof. Roman Leeppert zaprosił:
– Doktor Aleksandrę Kurowską-Susdorf – badaczkę pracującą na Wydziale Nauk Humanistycznych i Społecznych Akademii Marynarki Wojennej w Gdyni.. W swych badaniach skupiła się na praktyce społecznej Kaszubów w obszarze religijno-rytualnym z aspektami związanymi z tradycjami pogrzebowymi. Jest autorką książki „Oswoić śmierć – Edukacyjny potencjał kaszubskich rytuałów pogrzebowych”;
– Doktor Martę Annę Sałapatę – pedagożkę, filolożkę, psychotraumatolożkę i certyfikowaną biblioterapeutkę. Jest ona zawodowo związana z Instytutem Pedagogiki Akademii Pomorskiej w Słupsku. Zajmuje się tanatopedagogiką, zjawiskiem sytuacji trudnych i rozwojem tożsamości w cyklu życia.. Swoją pracę doktorską poświęciła analizowaniu postaw nauczycieli edukacji wczesnej wobec śmierci;
– Doktor Edytę Sielicką – nauczycielkę dyplomowaną, socjolożkę, socjoterapeutkę, adiunktkę w Katedrze Pedagogiki Społecznej Uniwersytetu Szczecińskiego, członkinię Zespołu ds. Wsparcia Psychologicznego przy Głównej Kwaterze Związku Harcerstwa Polskiego. Jej zainteresowania badawcze koncentruje wokół tematyki edukacji tanatologicznej i jej jakości oraz znaczenia dla prawidłowego rozwoju człowieka, a także sytuacji kryzysowych w życiu dzieci i młodzieży. Jest autorką książek i artykułów, których zagadnienia dotyczą sytuacji edukacyjnej dzieci i młodzieży w kryzysie, budowania sieci wsparcia społecznego przez instytucje państwowe oraz organizacje pozarządowe.
Zapraszam do obejrzenia i wysłuchania w dogodnej dla siebie porze:
Czy potrzebujemy edukacji tanatologicznej? – TUTAJ
Wczoraj (4 kwietnia 2023 r.) Robert Raczyński zamieścił na swoim blogu kolejny tekst – tym razem przedmiotem jego rozważań stały się nowe technologie i stosunek do nich większości nauczycielek i nauczycieli. Poniżej zamieszczamy wa fragmenty – początkowy i kończący – odsyłając zainteresowanych linkiem do pełnej wersji teko posta:
Przełomu naszego powszedniego…
Nowe technologie wywołują zwykle spore poruszenie i całą gamę mniej lub bardziej adekwatnych reakcji społecznych. Naturalnym jest, że techniki informatyczne, a zwłaszcza szersze zaistnienie w ogólnej świadomości potencjału sztucznej inteligencji, pobudza wyobraźnię i skłania do refleksji nad ich wykorzystaniem w oświacie. Taką refleksję miała z pewnością stanowić konferencja “Edukacja dla przyszłości”, zorganizowana przez Stowarzyszenie Cyfrowy Dialog.
Sądząc z jej krótkiego podsumowania na łamach Edunews.pl, na konferencji pominięto bardzo istotny element zagadnienia – kwestię komu tak naprawdę zależy, by nowoczesne technologie znalazły właściwe (to znaczy jakie?) miejsce w edukacji. To pytanie tylko z pozoru jest retoryczne, gdyż odpowiedź, że zależy wszystkim, najwyraźniej uznana przez uczestników za oczywistą, nie wytrzymuje konfrontacji z realiami. Jest to dość typowe dla wszystkich inicjatyw tego rodzaju – organizatorzy i uczestnicy z reguły zakładają, że sama teoretyczna słuszność propagowanej idei i potencjalne zyski z jej upowszechnienia stanowią wystarczający powód, by dziwić się, że nie zdominowała ona jeszcze interesującej ich dziedziny. W tym wypadku również optymistycznie założono, że wykorzystanie technologii w edukacji jest jakimś ogólnie pożądanym dobrem społecznym, zasobem, z którego pragną i powinni czerpać wszyscy, ku wspólnej korzyści.
Niezależnie od obiektywnej wartości tego założenia, jest to wyraz, jeśli nie naiwności, to błędnie rozumianego optymizmu. Optymizmu, który bardzo utrudnia efektywne zmierzenie się z problemem. Kiedy dokładnie przyjrzymy się ewentualnym zainteresowanym, szybko zorientujemy się, że taki optymizm jest jedynie jeszcze jednym rodzajem korporacyjnej mantry. Potencjalnie największy beneficjent przesłania płynącego z konferencji, a więc podmiot oświaty publicznej, jest jak najbardziej zainteresowany nowoczesnymi technologiami, ale nie w stopniu, ani nie w zakresie pożądanym przez tych, którzy owe technologie widzą kluczowymi dla nowoczesnej oświaty. Uczniowie rzeczywiście zainteresowani takim przesłaniem odzwierciedlają, jak się zdaje odsetek tych, którzy w przyszłości będą dążyć do wykorzystania swojej wiedzy profesjonalnie. Reszta skupi się na biernym korzystaniu z dobrodziejstw techniki i informatyki, nie zaprzątając sobie głowy ich „właściwym”, efektywnym i prorozwojowym użyciem, tak jak czyniły to wszystkie wcześniejsze pokolenia.
Czy jest to aż tak zaskakujące? Bądźmy realistami, czy ktokolwiek nauczył się korzystać z telefonu w szkole? Czy ktokolwiek w pełni wykorzystuje potencjał nawet słabszych jego modeli, dostępnych na rynku? A może ktoś z Państwa miał w szkole zajęcia z obsługi magnetofonu, który mógł przecież w swoim czasie wydatnie pomóc w rozmaitych sytuacjach? Serdecznie wątpię. Większość z całą pewnością samodzielnie nauczyła się utrwalać muzykę, która im się podobała i tylko nieliczni pomyśleli, że kaseta magnetofonowa usprawni im pracę reportera. Zanim polemiści wytkną mi, że obecnie szeroko rozumiana technika IT daleko bardziej ingeruje w nasze życie niż przykład, który podałem, zauważę, że jest to jedynie kwestia skali, a nie perspektywy – nowinki technologiczne są zawsze najpierw absorbowane przez armie i rozrywkę, a dopiero później uwzględniane jako wyznacznik technicznej dojrzałości społeczeństwa. Płynie stąd oczywisty wniosek, że szkoła, która chciałaby zainteresować młodych ludzi technologią musiałaby stać się liderem przemysłu rozrywkowego. Niech wszyscy zdziwieni jej znikomym udziałem w propagacji nowoczesnych technologii odpowiedzą sobie na dwa pytania: Czy jakikolwiek podmiot, instytucja bądź system edukacyjny stały się kiedykolwiek trendsetterami, zdolnymi dyktować zainteresowania szerokim masom społeczeństwa? Czy jakiekolwiek państwo stać na inwestycje w przemianę niemal całkowicie analogowych szkół w centra, mogące konkurować z nielicznymi ośrodkami taką rozrywkę oferującymi? Nie? A to niespodzianka…
[…]
Na oficjalnej stronie Rzecznika Praw Obywatelskich 31 marca 2023 roku zamieszczono obszerną informację o spotkaniu Marcina Wiącka z samorzeczniczkami i samorzecznikami w spektrum autyzmu. Oto fragmenty Rego tekstu i link do jego pełnej wersji:
Uczyńmy szkoły przyjaznymi osobom w spektrum autyzmu. Spotkanie Marcina Wiącka z samorzecznikami
Foto: Grzegorz Krzyżewski/BRPO[www.bip.brpo.gov.pl]
Spotkanie Marcina Wiącka z samorzecznikami w spektrum autyzmu
Samorzecznicy w spektrum autyzmu spotkali się dzisiaj z Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Okazją do spotkania jest Dzień Świadomości Autyzmu, który przypada 2 kwietnia.
– Dziękuję za to, że działacie, żeby uczynić świat lepszym – powiedział prof. Marcin Wiącek. – Będę Was w tym wspierać. Będę wzmacniać Wasz głos.
Rzecznik mówił o trzech szczegółowych kwestiach.
>RPO wspiera inicjatywę, żeby oceny z zachowania miały formę opisową. Uznaje, że ocena w obecnej formie jest krzywdząca dla osób w spektrum. –Jak dotąd minister edukacji nie w pełni podzielił ten pogląd, będziemy dalej o to zabiegać. Będziemy wspierać wasze petycje – powiedział RPO.
>W szkole wszyscy pracownicy powinni sobie zdawać sprawę, że są wśród uczniów i uczennic osoby, które mają szczególne potrzeby. W kursach doskonalenia nauczycieli te kwestie powinny być szczególnie obecne.
>Do RPO trafiają sygnały o przemocy w szkole wobec dzieci w spektrum. – Zrobimy wszystko, aby nie zdarzały się w przyszłości tak dramatyczne sytuacje, jak ta w Łodzi, w której ostatnio interweniowaliśmy. W każdym przypadku, który do nas trafi, będziemy podejmowali interwencje – zapewnił RPO.
Samorzecznicy dziękowali Rzecznikowi za wspieranie postulatów środowiska. Szczególnie dziękowali za interwencję w przypadku przemocy w szkole wobec dziecka w spektrum. Mówili o nasilaniu się przemocy w szkole, szczególnie stosowania siłowego przytrzymania (holding).
Świętujemy rok współpracy
Spotkanie było także okazją do podsumowania roku współpracy grup samorzeczników i samorzeczniczek w spektrum autyzmu z Biurem RPO. Rzecznik wręczył podziękowania wszystkim organizacjom i grupom, które wspierały Biuro RPO w przygotowaniu cyklu sześciu spotkań lokalnych – w Łodzi, Kutnie, Kowalu, Chełmie, Warszawie i Poznaniu.
Samorzecznicy i samorzeczniczki mówili o tym, jak ważne były dla nich warsztaty nt. zgłaszania spraw do RPO. Przedstawiali też swoje sukcesy. Kacper z Kutna opowiedział o likwidacji dzwonków w Szkole Podstawowej nr 4. Koordynatorki z Chełma podkreśliły, że w wyniku spotkania lokalnego powstała grupa wsparcia rodziców dzieci w spektrum autyzmu, a kilka miesięcy później rodzice zawiązali organizację. Ola z Włocławka podkreśliła, że dla niej ważny był udział w targach edukacyjnych i spotkania w gronie samorzeczników, w tym szczególnie przyjemne było spotkanie z panią weterynarz z Kowala.[…]
Historie przemocy
Kampania opiera się na świadectwach osób w spektrum i ich rodziców. Zapowiadają ją historie osób, które doświadczyły przemocy. […]
Głos samorzeczników i rzeczników
Osoby w spektrum autyzmu obecne na spotkaniu opowiedziały także swoje historie:
– Przeżyłam przemoc psychiczną. Koleżanka groziła mi, że jeśli nie będę robiła tego, czego ode mnie chce, powie całej klasie o moim zespole Aspergera.
– Nauczyciele śmiali się ze mnie razem z dziećmi. Chciałabym, żeby nauczyciele mieli większą świadomość.
– Szkoda, że nauczyciele nie akceptują autyzmu. Nauczycielka mojego syna zamiast pomóc mu zrozumieć trudną sytuację i jego emocje – ukarała go, przyznała punkty ujemne z zachowania.
– Kolega z klasy zaczął być agresywny. Mówiłem mu kilka razy, żeby dał mi spokój, ale to nie skutkowało. Kiedyś uderzyłem go, żeby się ode mnie odczepił, aż się przewrócił na podłogę. Dostałem za to uwagę do dzienniczka. Mama poprosiła o nagranie z monitoringu. Kiedy nauczyciele je zobaczyli, uznali, że miałem prawo się bronić.
– Mój nastoletni syn słabo mówi, z trudem się porozumiewa. Prosiłam wielokrotnie o monitoring w klasach. Osoby takie jak mój syn nie mogą nam dokładnie opowiedzieć, kto i co ich gnębi. […]
Foto: Grzegorz Krzyżewski/BRPO[www.bip.brpo.gov.pl]
Na koniec spotkania uczestnicy podnieśli do góry kartki z hasłami przeciw przemocy – wspierającymi kampanię „Stop przemocy #przyjaźnie dla autyzmu”.
Cały tekst „Uczyńmy szkoły przyjaznymi osobom w spektrum autyzmu. Spotkanie Marcina Wiącka z samorzecznikami” – TUTAJ
Źródło: www.bip.brpo.gov.pl
Oto zamieszczony wczoraj (4 kwietnia 2023 r.) na fb profilu dr Tomasza Tokarza tekst:
Zdumiewające jest to, że w prawie jest jasno napisane czym jest ocenianie, czym jest ocena a jednak pozostaje to totalnie nierozumiane.
Zacytujmy:
„Ocenianie bieżące z zajęć edukacyjnych ma na celu monitorowanie pracy ucznia oraz przekazywanie uczniowi informacji o jego osiągnięciach edukacyjnych pomagających w uczeniu się, poprzez wskazanie, co uczeń robi dobrze, co i jak wymaga poprawy oraz jak powinien dalej się uczyć„
Monitorowanie to systematyczna obserwacja wg pewnych kryteriów a jej celem POMOC uczniowi W UCZENIU SIĘ przez przekazanie mu informacji zwrotnej.
Przykład:
„Adam, porozmawiajmy o Twoim projekcie. Muszę przyznać, że zrobiłeś postępy, idzie Ci coraz lepiej. Dobrze się idzie Ci formułowanie i weryfikowanie hipotez. Znacznie lepiej niż na początku. Pojawiało się natomiast trochę błędów w analizie danych. Powinieneś nad tym popracować – choć pokażę Ci kilka ćwiczeń, które mogą Ci w tym pomóc„
Tak, TO JEST OCENA BIEŻĄCA wg kryteriów zawartych w prawie.
Tymczasem librusy są zapełnione jakimiś cyferkami.
Czyżbyśmy nie rozumieli podstawowych definicji?
Co o tym myślicie?
Źródło: www.facebook.com/tomasztokarzIE/
Portal „ONET RODZINA” tak 29 marca 2023 roku informował o wypowiedziach ministra Czarnka na temat agresji wśród uczniów polskich szkół:
Foto: Bartłomiej Wójtowicz/PAP[www.kobieta.onet.pl/rodzina/edukacja/]
Szef MEiN w rozmowie z PAP odniósł się m.in. do bezpieczeństwa w polskich szkołach. Jak podkreślił, resort „nie dostaje sygnałów, żeby w szkolnych klasach czy na korytarzach wzrastała agresja”. Zdaniem ministra, to incydentalne zjawisko.— Dlaczego do takich incydentów (przemocy — red.) dochodzi? (…). Ci młodzi ludzie zostali pozbawieni pierwiastka moralnego przez zaniechania w wychowaniu popełnione przez ich rodziców — wskazał Przemysław Czarnek. […]
W najnowszym wywiadzie udzielonym Polskiej Agencji Prasowej został zapytany m.in. o to, czy MEiN włączy się w prace nad ustawą o ochronie nieletnich przed nieodpowiednimi treściami. Zdaniem ministra „nie ma najmniejszych wątpliwości, że pewne ruchy należy wykonać”. Wskazał jednak na dwie istotne w jego oczach różnice:
— Jednak oddzielmy dwie rzeczy: ministerstwo edukacji jest odpowiedzialne za to, co się dzieje w szkołach, a w szkołach — chcę to mocno podkreślić – jest bezpiecznie. Nie mamy sygnałów, żeby w szkolnych klasach czy na korytarzach wzrastała agresja. Zdarzają się incydenty, zawsze się zdarzały, ale nic więcej. Natomiast te przypadki, o których pani mówi, czasem, jak w Zamościu, prowadzące do najtragiczniejszych konsekwencji, odbywają się na ulicach miast, a za to, co się tam dzieje, resort edukacji nie odpowiada — podkreślił. […]
Cały tekst „Minister Czarnek zaprzecza agresji w szkołach. ‘Zdarzają się incydenty, ale nic więcej’ „ – TUTAJ
x x x
Oto informacja, jaka została zamieszczona dzisiaj (4 kwietnia 2023 r.) na stronie MEiN:
Wiceminister Dariusz Piontkowski
Konferencja online „Przemoc rówieśnicza. Co możemy zrobić?”
Przeciwdziałanie przemocy rówieśniczej to główny temat konferencji, w której uczestniczył wiceminister Dariusz Piontkowski. Wydarzenie zgromadziło dyrektorów, nauczycieli, specjalistów z poradni psychologiczno-pedagogicznych i placówek z terenu województwa podlaskiego. […]
Wiceminister Dariusz Piontkowski podkreślił, że potrzebne jest zorganizowanie podobnych konferencji w całym kraju, aby pogłębić dyskusję na temat bezpieczeństwa dzieci i młodzieży w szkołach i placówkach. Wskazał jednocześnie, że kluczowa w tej kwestii jest współpraca rodziców i szkoły.
– Sama szkoła jest nie jest w stanie zapewnić pełnego bezpieczeństwa dzieciom, nie jest w stanie wychować ich na dobrych obywateli i dobrych ludzi. Potrzebna jest współpraca z rodzicami i opiekunami – mówił wiceminister.
Sekretarz Stanu w MEiN zachęcał dyrektorów, nauczycieli do zorganizowania w szkołach spotkań z rodzicami i opiekunami, a także rozmów na temat wsparcia bezpieczeństwa dzieci i młodzieży.
Głównym celem konferencji była dyskusja na temat przeciwdziałania i ograniczenia przemocy rówieśniczej. Zaproszeni prelegenci (? – WK) mówili m.in. o podłożu zachowań agresywnych, działaniach interwencyjno-pomocowych oraz roli mediacji rówieśniczej. Wśród tematów poruszanych podczas konferencji była także kwestia odpowiedzialności prawnej nieletnich i cyberprzemocy.
Źródło: www.gov.pl/web/edukacja-i-nauka/
W niedzielę 2 kwietnia 2023 r. Danuta Sterna zamieściła tekst, który postanowiliśmy udostępnić naszym Czytelniczkom i Czytelnikom bez skrótów:
Sztuka pochwał
Rysunek: Danuta Sterna
O sile i potrzebie doceniania, o barierach w sztuce doceniania i wskazówki, jak je pokonywać.
Chwalenie, docenianie, świętowanie to nie jest łatwa sprawa też w szkole. Struktura nauczania w szkole jest taka: nauczyciel jest ekspertem, wie i przekazuje najlepiej jak umie wiedzę; uczniowie korzystają z wiedzy nauczyciela i uczą się tego, czego szkoła wymaga. Nie widać miejsca na chwalenie.
Warto wykonać pewne ćwiczenie mentalne. Wyobraź sobie osoby z twojej klasy, zastanów się, za co mógłbyś każdej z nich podziękować. Pewnie napotykasz w myślach co najmniej jednego ucznia, z którym masz kłopot – nie może usiedzieć w miejscu, nie może przestać mówić, spóźnia się, nie oddają prac domowych itp. Nie masz ochoty na chwalenie takiej osoby, ale to ona właśnie potrzebuje najbardziej twojego docenienia.
Na studiach psychologicznych mówi się o tym, że powinniśmy sześć razy częściej zauważać pozytywne zachowania niż negatywne. Dlaczego to jest takie trudne w praktyce?
Za co go chwalić, jak tylko wykonuje swoje obowiązki?
To nie jest nic nadzwyczajnego, aby to świętować!
On jest tak przemądrzały, że moje docenienie jeszcze bardziej go „zepsuje”.
W tym wieku powinien już dawano to umieć!
Przeanalizujmy bariery w docenianiu.
W tym budynku przy ul. H. Sienkiewicza 88 w Łodzi mieści się Zespół Szkół Gastronomicznych
Oto obszerny fragment tekstu zamieszczonego dzisiaj (3 kwietnia 2023 r.) na stronie wyborcza.pl ŁÓDŹ :
Rekrutacja do szkół średnich. Szkoły zawodowe w Łodzi lepsze niż licea
[…]
Zofia Wrześniewska, dyrektorka Zespołu Szkół Gastronomicznych w Łodzi, widzi rosnące zainteresowanie swoją placówką. – I wcale mnie to nie dziwi – podkreśla. – Szkoły zawodowe to jest świetna opcja. Dla mnie są lepsze niż licea.
I wyjaśnia, dlaczego: – Przygotowują do matury, a z drugiej strony już po trzech latach jest pierwsza kwalifikacja dająca uczniom zawód kucharza.[…]
W jej szkole uczy się ponad 700 uczniów. Mają do wyboru technikum, gdzie zdobywają tytuł technika żywienia i usług gastronomicznych albo technika usług kelnerskich, szkołę branżową pierwszego stopnia oraz szkołę branżową drugiego stopnia, dla tych, którzy po zdobyciu zawodu decydują się uczyć dalej i pisać maturę.
– Coraz więcej młodych ludzi chce uzyskać zawód, który można lubić i który daje perspektywę dobrych zarobków i rozwoju. Dzięki kształceniu zawodowemu mogą płynnie wejść na rynek, bo mają praktyki u potencjalnych pracodawców. W naszej szkole to praktyki w restauracjach w Polsce, a także w Hiszpanii czy Portugalii. W ostatnich klasach większość uczniów już pracuje, bo w czasie praktyk tak podobają się pracodawcom, że szybko dostają zatrudnienie. Pomaga w tym także realizacja projektów unijnych, w ramach których uczniowie gastronomika mają okazję zdobywać na przykład umiejętności barmańskie.
Rekrutacja do szkół średnich. Więcej chętnych niż miejsc
A jakie z łódzkich szkół zawodowych są najchętniej wybierane przez młodzież? W technikach od kilku lat najpopularniejsze są kierunki kształcenia: informatyk, mechatronik i programista. W ubiegłym roku w Technikum 9 w Zespole Szkół Politechnicznych było 170 chętnych na 150 miejsc (55 kandydatów na programistę, 47 na informatyka i 32 na mechatronika). W Technikum nr 10 w Zespole Szkół Elektroniczno-Informatycznych było natomiast 163 chętnych na 140 miejsc (54 kandydatów na programistę, 43 na mechatronika i 34 na informatykę do klasy, która miała 14 miejsc). Z kolei w technikum w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego było 48 chętnych do klasy dla programistów (na 28 miejsc) oraz 43 chętnych na weterynarza na 28 miejsc.
Z kolei w szkołach branżowych największym zainteresowaniem cieszą się: kierowca mechanik, lakiernik samochodowy, kucharz i cukiernik oraz elektromechanik pojazdów samochodowych.
Z wyliczeń w łódzkim magistracie wynika, że w 2023 roku podstawówki prowadzone przez miasto opuści 7434 absolwentów. Biorąc pod uwagę, że w Łodzi uczą się także młodzi ludzie z miasteczek i wsi w aglomeracji łódzkiej, potrzeba będzie 9 tys. miejsc w szkołach ponadpodstawowych. Aby miejsc w szkołach nie zabrakło, miasto zapowiada, że będzie tworzyć nowe w istniejących szkołach.
Źródło: www.lodz.wyborcza.pl/lodz/