Z ponad miesięcznym „poślizgiem” prof. Bogusław Śliwerski poinformował dzisiaj na swoim blogu o tym, że 2 czerwca Prezydent podpisał nominację na profesora doktorowi. hab. Pawłowi Rudnickiemu. Przyznam się, że dopiero przeczytawszy ten post dowiedziałem się nie tylko o tym, że taki profesor Dolnośląskiego Uniwersytetu we Wrocławiu tam pracuje, ale także do tej chwili nic nie wiedziałem o charakterze jego dorobku naukowego. I to dlatego, mimo wakacji, postanowiłem ten tekst zamieścić na OE:

Źródło: www.researchgate.net/profile/Pawel-Rudnicki

Prof. dr hab. Pawel Rudnicki – pedagog, politolog oraz wykładowca Uniwersytetu Dolnośląskiego we Wrocławiu.

Pedagogika wzbogacona o kolejnego profesora – PAWŁA RUDNICKIEGO

Prezydent RP podpisał nominację Profesorowi Pawłowi Rudnickiemu.

Dorobek naukowy prof. dr. hab. Pawła Rudnickiego sytuuje się w nurcie pedagogiki krytycznej, emancypacyjnej i społecznie zaangażowanej. Jest to pedagogika, która nie poprzestaje na opisie rzeczywistości edukacyjnej, lecz pyta o mechanizmy nierówności, wykluczenia, dominacji i przemocy symbolicznej. W centrum jego zainteresowań znajduje się człowiek działający w warunkach społecznego napięcia: buntujący się, pomagający, uczący się, migrujący, organizujący wsparcie, poszukujący sprawczości i godności.

Już rozprawa doktorska, obroniona z wyróżnieniem w 2008 roku, zatytułowana „Społeczne i indywidualne oblicza buntu w biografiach Kontestatorów”, zapowiadała zasadniczy kierunek jego badań. Bunt został w niej potraktowany nie jako przejaw niedostosowania, lecz jako forma odpowiedzi na niesprawiedliwość, opresję i ograniczenie podmiotowości. Habilitacja z 2016 roku, oparta na rozprawie „Pedagogie małych działań. Krytyczne studium alternatyw edukacyjnych”, rozwinęła tę perspektywę w stronę badań nad oddolnymi, alternatywnymi i wspólnotowymi praktykami edukacyjnymi.

Szczególną wartość dorobku prof. Pawła Rudnickiego stanowi jego wyraźna aksjologia pedagogiczna: wrażliwość na problemy społeczne i kulturowe, zaangażowanie na rzecz grup mniejszościowych i marginalizowanych oraz konsekwentne łączenie refleksji naukowej z odpowiedzialnością społeczną. Nie jest to pedagogika deklaratywna, lecz sprawdzana w działaniu — w praktykach interwencyjnych, projektach badawczych, sieciach współpracy i obecności w środowiskach, których doświadczenia stają się przedmiotem pogłębionej analizy.

Do najważniejszych osiągnięć naukowych prof. Rudnickiego należą monografie „Przecież jesteśmy!” oraz „Kto, jak nie my?”. Pierwsza z nich została wyróżniona nagrodą Łódzkiego Towarzystwa Naukowego, druga zaś potwierdza oryginalność jego warsztatu jako badacza zaangażowanego, łączącego rolę narratora, uczestnika i interpretatora doświadczeń społecznych. Szczególnie cenne jest rozwijane przez niego podejście określane jako „badania w ruchu” — elastyczne, refleksyjne i etycznie ugruntowane badania jakościowe prowadzone w warunkach dynamicznej zmiany społecznej.

Jego innowacyjność metodologiczna polega na twórczym łączeniu badań biograficznych, autoetnograficznych, etnografii edukacyjnej, studiów przypadków, metod interwencyjnych i krytycznej analizy społecznej. Prof. Rudnicki nie ukrywa własnego usytuowania badacza, lecz czyni je przedmiotem refleksji metodologicznej. W jego pracach zaangażowanie nie zastępuje rygoru naukowego, lecz nadaje mu etyczny sens. Przejrzyste procedury badawcze, bogaty materiał empiryczny, systematyczne kodowanie danych i namysł nad dylematami etycznymi świadczą o wysokiej jakości jego warsztatu.

Istotny jest również międzynarodowy wymiar jego aktywności. Prof. Rudnicki zbudował trwałą sieć współpracy badawczej z ośrodkami Europy Środkowo-Wschodniej, współtworząc między innymi sieć EMCE — Education and Migration in Central Europe. Inicjatywa ta, rozwijana z badaczami z Polski, Czech, Ukrainy, Niemiec i Węgier, potwierdza znaczenie jego pracy dla badań nad edukacją, migracją, obywatelskością i solidarnością społeczną.

Prof. Paweł Rudnicki reprezentuje pedagogikę, która łączy krytyczne rozpoznanie świata z nadzieją na jego zmianę. Jego dorobek wzbogaca teorię pedagogiczną, rozwija metodologię badań jakościowych i dostarcza impulsów do praktyk edukacyjnych oraz społecznych. Jest to twórczość naukowa wyraźnie rozpoznawalna, oryginalna i społecznie potrzebna — zakorzeniona w etyce odpowiedzialności, solidarności i troski o tych, których głos bywa w życiu publicznym najsłabiej słyszalny. […]

Źródło: www.sliwerski-pedagog.blogspot.com