Nie mogłem  zdecydować inaczej, jak tylko, że zamieszczę na OE ten tekst Tomasza Tokarza, kiedy tylko zapoznałem się z nim na Jego fb-profilu

Powiadasz Tomaszu, że naprawdę wiesz co można zrobić, aby matematyka była ciekawsza, bardziej przyjazna oraz dająca większe możliwości rozwijania potencjału dzieci… i to nie tylko tego w obszarze matematyki czy też poprzez edukację matematyczną?

Tak, wiem. Nie wiem na ile jest to realne do zastosowania na dużą skalę, ale wiem, że to jest KIERUNEK w którym musimy (!) podążać, o ile chcemy, aby matematyka była nauką, która jest nie tylko doceniana przez ludzi jako coś szalenie istotnego w naszej nauce (science) oraz kulturze, ale także jako nauka (subject), która kojarzy się z tym, że możemy różne rzeczy odkrywać (discover), testować (experiment) oraz jak najlepiej integrować z innymi przedmiotami (integration).

Od zawsze jestem zwolennikiem podejścia opartego na DWÓCH FILARACH. Jeśli nauka ma być czymś wartościowym to musi ona łączyć dwa aspekty: pracę (wysiłek) oraz zabawę (radość).

Jeśli brakuje dowolnego z nich, to proces nauki nie jest taki jak być powinien. Oczywiście niekiedy sytuacja wymaga tego, aby jeden z tych aspektów mocniej przeważał czy też dominował nad drugim, ale dobrze byłoby, aby w miarę możliwości były one w tak zwanej dynamicznej równowadze. Przywołam symbol „Jin i Jang” (pisany także jako „Yin i yang), który symbolizuje zarówno (dynamiczną) równowagę, a jednocześnie dwie przeciwstawne siły, które wzajemnie się dopełniają czy uzupełniają. Teraz spróbujmy sobie wyobrazić, że ten symbol zawiera kolor WHITE jako symbol pracy (wysiłku), zaś BLACK jako symbol zabawy (radości). Mam nadzieję, że teraz kochani rozumiecie sens tego o czym wspomniałem. Ja zawsze powtarzam moim uczniom, ale i rodzicom, że efektywny proces nauki musi zawierać oba te filary, ponieważ dają one nie tylko poczucie sensu, ale także i wymiernych rezultatów (skutków konkretnie podejmowanego i realizowanego działania).

A co w takim razie z tą matematyką w innym wymiarze czy też perspektywie? Cały czas marzy mi się taka matematyka w której dzieci i młodzież nie tylko akceptują to czego się uczą, ale również mają aktywny wpływ na to w jaki sposób jest ona realizowana przy częściowej (dużej) decyzyjności w kontekście realizowanych działań, chociażby w postaci jakże wartościowych projektów.

Niebawem postaram się napisać coś więcej, ponieważ teraz dzieje się zbyt dużo, więc każdy z nas potrzebuje nieco wyciszenia oraz czasu na refleksję, aby wrócić do tak zwanej normalności i poczucia bezpieczeństwa. Z uwagi na to, tym razem będzie dość krótko i skromnie, ale na pewno obrazek, który załączam, będzie pokazywał kierunek w którym warto podążać.

Co zatem chcę zaprezentować jako inspiracja w telegraficznym ujęciu? Otóż jest to zarys (szkic!) przewodnika dla nauczyciela: Matematyka ukryta w świecie komputerów, czyli 70 scenariuszy zajęć dla uczniów w wieku 8–14 lat. Tak naprawdę to na ten moment jedynie spis treści czy też ponumerowane pomysły z tak zwanymi słowami kluczowymi.

Od razu wyraźnie zaznaczam, że to jest dopiero faza bardzo mocno wstępna i robocza, ale wierzę, że osoby, które mają do czynienia z informatyką czy też programowaniem albo nawet tak zwanym cyberbezpieczeństwem, bardzo szybko rozpoznają znajome im twarze… czy też zagadnienia, które mogą sprawiać, że nagle na ich twarzy pojawi się uśmiech czy nawet może i nutka zaciekawienia!

I właśnie tak: to jest moja odpowiedź na współczesną karykaturę edukacji matematycznej, którą w bardzo ekstremalnej formie realizujemy w szkole średniej (pomijam uczniów na poziomie rozszerzonym z matematyki). Podkreślam, iż tak długo jak matematyka rachunkowa (rachunkowość matematyczna?!) będzie stanowiła więcej niż połowę czasu przeznaczanego na edukację matematyczną, tak długo będę pokazywał, że można inaczej, lepiej, ciekawiej czy też po prostu bardziej w kierunku odbiorcy oraz jego potrzeb. I to nawet jeśli cały świat nauczycieli matematyki powie mi wprost, że zwariowałem i po prostu nie znam się na uczeniu matematyki.

Wyraźnie podkreślam, że można mi śmiało zarzucić, że nie znam się na matematyce uniwersyteckiej i w tej materii jestem lajkonikiem, ale jeśli chodzi o pokazywanie matematyki w kontekście tego co można i należy zrobić, aby dzieci i młodzież zachęcić do niej, to tutaj jestem gotowy bronić mojego podejścia jak niepodległości. Nie tylko dlatego, że od zawsze tak uważam i czuję, ale także dlatego, że coraz częściej mam potwierdzenie tego w jaki sposób współpracując z moimi uczniami, zaczynają oni postrzegać matematykę jako wartościowe oraz pozytywne doświadczenie.

Jak ktoś jest ciekawy skąd ta moja pewność, to załączam zrzut ekranu w którym wyjaśniłem jednej z mam, to w jaki sposób pracuję z jej córką i na czym polega sukces edukacyjny, kto ma jaką rolę i co trzeba zrobić, aby każda ze stron dała z siebie to co niezbędne, żeby oczekiwania powoli zamieniały się w rzeczywistość.

Źródło: www.facebook.com/tomasz.pintal/