
Najnowszy tekst prof. Śliwerskiego, jaki zamieścił na swoim blogu „Pedagog”, uznałem za kontynuację przewodniego wątku mojego wczorajszego eseju:
Od szkoły pseudopublicznej do szkoły uspołecznionej
Nie da się stworzyć demokratycznej szkoły niedemokratycznymi metodami.
Nie można oczekiwać od uczniów samodzielności, jeżeli nauczyciele są pozbawiani samodzielności.Nie można wychowywać do odpowiedzialności w instytucji, w której wszystkie istotne decyzje podejmuje centralistyczna administracja.Nie można uczyć dialogu w systemie reformowanym przede wszystkim za pomocą rozporządzeń, poleceń, kontroli i arkuszy egzaminacyjnych.Nie można również wymagać od nauczycieli innowacyjności, skoro każda poważniejsza zmiana naraża ich na konflikt z podstawą programową,planem nauczania, systemem egzaminacyjnym, nadzorem pedagogicznym albo oczekiwaniami organu prowadzącego.
A jednak można, bo formalnie a zarazem pozornie jest to możliwe, gdy zostaje narzucone odgórnie przez władze oświatowe wbrew kompetencjom i akceptacji nauczycieli.
Szkoła publiczna nie przestaje taką być, gdy ma być jedynie wykonawcą polityki ministerstwa. Powinna być wspólnotą nauczycieli, uczniów i rodziców, którzy współdecydują o jej kulturze, celach oraz sposobach działania, a więc szkołą współzarządzaną z radą szkoły.
Nie oznacza to zniesienia odpowiedzialności dyrektora ani profesjonalnej roli nauczycieli. Demokracja szkolna nie polega na głosowaniu nad każdą decyzją. Oznacza natomiast przejrzystość reguł, realny udział zainteresowanych stron, możliwość wyrażania sprzeciwu, istnienie rad szkół oraz uznanie, że rodzice i uczniowie nie są wyłącznie odbiorcami edukacyjnych usług.
Obecne przepisy przyznają radom rodziców pewne kompetencje, między innymi w odniesieniu do programu wychowawczo-profilaktycznego. Jeżeli jednak rada rodziców i rada pedagogiczna nie osiągną porozumienia, program może zostać ustalony przez dyrektora w uzgodnieniu z organem nadzoru pedagogicznego. Pokazuje to granicę społecznej partycypacji, skoro ostateczne rozstrzygnięcie ponownie wraca do struktury administracyjnej.
Współdecydowanie ma także znaczenie wychowawcze. Demokracji nie można nauczyć się z podręcznika. Trzeba jej doświadczać w życiu instytucji.
Uczeń, który przez kilkanaście lat pozostaje podporządkowany decyzjom innych, nie stanie się automatycznie aktywnym, odpowiedzialnym obywatelem tylko dlatego, że wysłuchał lekcji o społeczeństwie obywatelskim.
Źródło: www.sliwerski-pedagog.blogspot.com/
Zostaw odpowiedź

