III (szkoleniowy) Kongres (dla) Dzieci i Młodzieży w  Fabryce Norblina,

 

Zacznę ten refleksyjny esej od refleksj dotyczącej medialnego milczenia o tym, że 29 listopada był – ustanowiony 20 listopada 1989 roku przez  Zgromadzenie Ogólne ONZ – Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka. Jakby tego było mało – tego samego dnia w naszym kraju powinniśmy obchodzić Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka, ustanowiony przez Sejm RP 7 listopada 2014 r. – z inicjatywy ówczesnego Rzecznika Praw Dziecka – Marka Michalaka.

 

A jakie są tego „ślady” w publicznych mediach?  W sobotę znalazłem tylko jedną krótką notkę na portalu TVS (oficjalny serwis informacyjno-rozrywkowy regionalnej stacji Telewizja TVS z siedzibą w Katowicach):

 

„Międzynarodowy Dzień Praw Dziecka. Głos najmłodszych ma znaczenie”.

 

Co ciekawe – na oficjalnej stroni MEN także ani słowa o tym dniu –  zobacz TUTAJ. Jednak najbardziej zaskakującą informacją jest ta, że na stronie Rzecznika Praw Dziecka (który to urząd od 20 grudnia 2023 r  pełni pani Monika Horna-Cieślak) także nie ma na temat tego Dnia żadnej wzmianki – także pod zakładką „Aktualności”.. Ale jest za to informacja, że Pani Rzeczniczka organizuje, w dniach 20 i 21 listopada, III Kongres Dzieci i Młodzieży!

 

W konsekwencji zapoznania się z tą informacją postanowiłem bliżej przyjrzeć się jego programowi, procedurze zostania uczestniczką/uczestnikiem tego Kongresu, a także zapoznać się z jego przebiegiem.

 

Zacząłem od programu – oto on”

 

PIĄTEK, 20 LISTOPADA

 

– świat cyfrowy z NASK  (Od 27. minuty)

 

– spotkanie z Sejmową Radą Młodzieży o prawach dziecka  (Od 0 h 55’.)

 

– rozmowa z Martyną Wojciechowską o odwadze marzeń  (Od 1 h 18’)

 

– Ryszard Cholewa, weteran Powstania Warszawskiego, o przyjaźni (Od 2 h 44’)

 

– panel o radzeniu sobie z trudnościami i szukaniu nadziei  (Od 4 h 13’)

 

– [Być bezpiecznym w sieci (Od 4 h 56’)  –  poza programem]

 

– warsztat Kingi Zawodnik o sile słów i robieniu dobra  (Od 5 h 11’)

 

 

SOBOTA, 21 LISTOPADA

 

– debata o dziecięcych „supermocach”  (Od 0k. 33’)

 

– Krzysztof Chojecki „Pan Pistacja” – o skutecznej nauce i wierze w siebie  (Od 1h 07’)

 

– rozmowa z ekspertami o zdrowiu psychicznym i emocjach  (Od 2 h 26’)

 

– Sebastian Grzywacz – o tym, jak wygląda świat z jego perspektywy  (Od 3 h 21’}

 

– bezpieczne podróżowanie z Urzędem Transportu Kolejowego i Nosorożcem Rogatkiem

(Od 4 h 53’)

 

– „Rozmowa bez barier”  (Od 5 h 21’)

 

– część muzyczna

 

 

 

Pierwszym poważnym zaskoczeniem były takie  zamieszczone w ub. tygodniu informacje:

 

Zapisy od 13 do 19 listopada 2026 r. Dzieci i młodzież do 18. roku życia, wraz z opiekunami.

 

Liczba miejsc jest ograniczona i liczona osobno dla każdego dnia. O udziale decyduje kolejność zgłoszeń.

 

Poszukując informacji o ilości miejsc na widowni owej Event Hall w Fabryce Norblina dowiedziałem się, że – w zależności od ustawienia – może ich tam być 300 lub 500. Wniosek – nie wiem ile osób (dzieci i młodzieży – nie licząc opiekunów niepełnoletnich) uczestniczyło w tym Kongresie.

 

Kolejnym zaskoczeniem był brak pomysłodawczyni i promotorki tych Kongresów = pani Rzeczniczki Praw Dziecka, Moniki Horna-Cieslak – w pierwszym dniu trwania tego eventu. W  jej zastępstwie  występował tego dnia łodzianin – Jan Gawroński, który w 2024 oku, w wieku 17. lat został Społecznym Zastępcą Rzecznika Praw Dziecka.

 

Pani Rzecznik uczestniczyła w drugim dniu Kongresu, a nawet poprowadziła debatę „Dzieci mają głos! Dzieci mają supermoc!”, w której uczestniczyło pięcioro bardzo młodych ludzi:

 

 

Pani Rzecznik Praw Dziecka – z mikrofonem w niebieskim kostiumie

 

 

Zanim przeczytacie moje refleksje o tym wydarzeniu proponuję, abyście – choć pobieżnie – zobaczyli na YoyTube zapis filmowy Kongresu. Są dwa oddzielne pliki: z 20 i 21 listopada – przy poszczególnych pozycjach programu zapisałem od której minuty nagrania zaczyna się ten konkretny fragment Kongresu.

 

Plik YoyTube – nagranie z 20  listopada  –  TUTAJ

 

 

Plik YouTube – nagranie z 21 listopada  – TUTAJ

 

 

 

A teraz co ja mam do napisania  o tym Kongresie:

 

Zacznę od zacytowania definicji określenia „kongres”:

 

Kongres to uroczysty zjazd, konferencja lub posiedzenie przedstawicieli jakiejś organizacji, partii politycznej, środowiska naukowego, zawodowego albo państw, zwołane w celu omówienia ważnych spraw lub podjęcia uchwał.

 

Termin ten ma kilka głównych znaczeń w zależności od kontekstu:

 

> W nauce i biznesie: Duże, często międzynarodowe spotkanie specjalistów z jednej dziedziny (np. kongres medyczny, ekonomiczny), podczas którego prezentuje się wyniki badań, wymienia doświadczenia i wyznacza nowe kierunki rozwoju.

 

> W polityce  – organ władzy.  W niektórych państwach, przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych, jest to oficjalna nazwa dwuizbowego parlamentu.

 

Tak więc, przynajmniej ja, nie mam wątpliwości, że pani Rzeczniczka Praw Dziecka, organizując w 2024 rok I Kongres Dzieci i Młodzieży, wykazała się megalomanią, używając dla swojej inicjatywy nieuprwnionej nazwy. Myślę, że chciala, aby to zgromadzenie przebiło choć w nazwie Sejn Dzieci i Młodziezy.

 

A jak zinterpretować decyzję, że uczestnictwo w owym „kongresie” można było „zdobyć” na zasadzie „kto pierwszy ten lepszy”? Jedyne co mi przychodzi do głowy, to „pójście na łatwiznę”. Każda inna metoda doboru uczestników wymagałaby zbudowania systemu weryfikacyjnego i przeznaczonego na ten proces długiego czasu. A tak – to 7 dni i po kłopocie!

 

I muszę się jeszcze wytłumaczyć dlaczego tak zatytułowałem ten esej:

 

„III (szkoleniowy) Kongres (dla) Dzieci i Młodzieży w  Fabryce Norblina”

 

Otóż zgodnie z moją wiedzą o tym czym jest kongres i jaka jest jego funkcja – kongres jest formułą spotkania „podmiotowych” osób, którzy po to się tam spotkali, aby wspólnie ustalić jakieś decyzje, a nie po to, aby „być szkolonymi” – jak ma to miejsce na kongresach pani Rzecznik. I właśnie przekazanie, już w tytule, tej prawdy było moim zamiarem.

 

 

P.s.

 

Właśnie znalazłem jedyny pozytyw tego przypadkowego zgromadzenia małoletnich z ich opiekunami prawnymi. Że owi opiekunowie, przy tej „okazji” mogli poznać dlaczego ich dzieciom przysługują prawa do uważności i traktowania ich podmiotowo!

 

 

Włodzisław Kuzitowicz



Zostaw odpowiedź